ดัชนีเม็ดเลือดแดง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ดัชนีเม็ดเลือดแดง (อังกฤษ: Red blood cell indices) เป็นการตรวจเลือดที่ให้ข้อมูลเกี่ยวกับฮีโมโกลบินและขนาดของเม็ดเลือดแดง ค่าที่ผิดปกติสามารถบ่งบอกถึงการเป็นโลหิตจาง รวมถึง สามารถใช้แยกชนิดของโลหิตจางได้ด้วย[1]

ปริมาตรของเม็ดเลือดแดงโดยเฉลี่ย[แก้]

ดูบทความหลักที่: Mean corpuscular volume

ปริมาตรของเม็ดเลือดแดงโดยเฉลี่ย (อังกฤษ: Mean corpuscular volume, MCV) คือ การวัดปริมาตรเฉลี่ยของเม็ดเลือดแดง คำนวณได้จากการนำค่าฮีมาโตคริต (Hct) หารด้วยจำนวนเม็ดเลือดแดง

  • MCV = \frac{Hct}{RBC}
  • ช่วงค่าปกติ: 80-100 fL

ปริมาณเฉลี่ยของฮีโมโกลบินในเม็ดเลือดแดง[แก้]

ดูบทความหลักที่: Mean corpuscular hemoglobin

ปริมาณเฉลี่ยของฮีโมโกลบินในเม็ดเลือดแดง (อังกฤษ: Mean corpuscular hemoglobin, MCH) คือ ค่าเฉลี่ยของปริมาณฮีโมโกลบิน (Hb) ต่อเม็ดเลือดแดง คำนวณได้จากการนำค่าฮีโมโกลบิน (Hb) หารด้วยจำนวนเม็ดเลือดแดง

  • MCH = \frac{Hb}{RBC}
  • ช่วงค่าปกติ: 27-31 pg/cell

ความเข้มข้นเฉลี่ยของฮีโมโกลบินในเม็ดเลือดแดง[แก้]

ดูบทความหลักที่: Mean corpuscular hemoglobin concentration

ความเข้มข้นเฉลี่ยของฮีโมโกลบินในเม็ดเลือดแดง (อังกฤษ: Mean corpuscular hemoglobin concentration, MCHC) คือ ความเข้มข้นเฉลี่ยของฮีโมโกลบินต่อเม็ดเลือดแดง คำนวณได้จากการนำค่าฮีโมโกลบินหารด้วยค่าฮีมาโตคริต

  • MCHC = \frac{Hb}{Hct}
  • ช่วงค่าปกติ: 32-36 g/dL

อ้างอิง[แก้]