ดนตรีแอมเบียนต์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ดนตรีแอมเบียนต์
แนวเพลงแม่แบบ:	ดนตรีคลาสสิกในศตวรรษที่ 20 ดนตรีอีเลกโทรนิกอาร์ต ดนตรีมินิมอลลิสต์ เคร้าร็อก ไซเคเดลิกร็อก สเปซร็อก
แหล่งกำเนิดแนวเพลง:	ทศวรรษที่ 1970 สหราชอาณาจักร
เครื่องดนตรี:	เครื่องดนตรีอีเลกโทรนิก, เครื่องดนตรีอีเลกโทรอคูสติก, และเครื่องดนตรีอื่น หรือเสียงประกอบ รวมถึงเครื่องดนตรีโฟล์กท้องถิ่นที่ทำในรูปแบบดนตรีอีเลกโทรนิก
กระแสความนิยม:	กลุ่มเฉพาะ
แนวเพลงที่ได้รับอิทธิพล:	แอมเบียนต์เฮาส์ - แอมเบียนต์เทคโน - นิวเอจ - ชิลล์เอาท์ - ดาวน์เท็มโป
แนวเพลงย่อย
ดาร์คแอมเบียนต์ - โดรนมิวสิก - โลเวอร์เคส - แบล็กแอมเบียนต์
แนวเพลงผสม
แอมเบียนต์ดับ - อิลเบียนต์ - ไซเบียนต์ - แอมเบียนต์อินดัสเทรียล -แอมเบียนต์เฮาส์ - สเปซมิวสิก

ดนตรีแอมเบียนต์ (อังกฤษ: Ambient music) เป็นแนวเพลงที่เน้นเรื่องของเสียงมากกว่าตัวโน้ต^[1] เน้นบรรยากาศ^[2] สภาพสิ่งแวดล้อม^[3] ในธรรมชาติ

แอมเบียนต์เกิดขึ้นในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เป็นการนำสไตล์เพลงหลาย ๆ อย่างมารวมกัน ไม่ว่าจะเป็นแนวแจ๊ซ, อิเล็กทรอนิกส์, นิวเอจ, ร็อค แอนด์ โรล, เพลงคลาสสิก, เร็กเก้, เวิลด์มิวสิก หรือแม้กระทั่งเสียงทั่ว ๆ ไป (Noise)

ไบรอัน อีโน่ (สมาชิกวง Roxy Music และโปรดิวเซอร์ของ U2 กับ เดวิด โบวี่) ให้คำนิยามดนตรีแอมเบียนต์ โดยเขียนนิยามดนตรีในอัลบั้มของเขาอัลบั้มชื่อ Ambient 1: Music for Airports ในปี 1978

ดนตรีแอมเบียนต์ เป็นดนตรีที่ไม่ได้เรียกร้องความสนใจ มันเหมือนเสียงบรรยากาศในสกอร์ประกอบหนังที่ไม่มีใครสังเกต เหมือนเสียงเพลงเบาๆ ในลิฟต์ที่ไม่มีใครใส่ใจ หรือเสียงซาวด์เอ็ฟเฟกต์ตามคลื่นวิทยุ ได้ซ่อนตัวเป็นเหมือนชั้นบรรยากาศ^[4]

[แก้] ตัวอย่างเพลงแนวดนตรีแอมเบียนต์

[แก้] อ้างอิง

1. ^ Ambient Music, Beginnings and Implications, by Chris Melchior. Hyperreal.org.
2. ^ Ambient Music Definition. Deepintense.com.
3. ^ History of Ambient. Ambient Music Guide.
4. ^ พงศธร จุลวุฒิไกร, MYSTERIOUS SKIN bioscopemagazine.com