ซีเอ็ม พังค์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ซีเอ็ม พังค์
An image of ซีเอ็ม พังค์.
ข้อมูล
ฉายา ซีเอ็ม พังค์ (CM Punk)
ความสูง 6 ฟุต 2 นิ้ว (1.88 เมตร)
น้ำหนัก 218 ปอนด์ (99 กก)
เกิด 26 ตุลาคม ค.ศ. 1978 (33 ปี)
ชิคาโก, รัฐอิลลินอยส์
พำนัก ล็อกพอร์ต, รัฐอิลลินอยส์
มาจาก ชิคาโก, รัฐอิลลินอยส์
ฝึกหัดโดย เอส สตีล
แดนนี โดมิเนียน
เควิน ควิน
เดฟ เทเลอร์
เดฟ ฟินเลย์
วิลเลียม รีกัล
โรงเรียนมวยปล้ำสตีลโดมิเนียน
เปิดตัว ค.ศ. 1999
เว็บไซต์ CMPunk.com

ฟิลลิป แจ็ค บรูคส์[1] เกิดวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1978[2] เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน ปัจจุบันเซ็นสัญญาให้กับสมาคม เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ หรือ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี สังกัดค่าย รอว์ ในนามสังเวียนมวยปล้ำมีชื่อว่า ซีเอ็ม พังค์

เนื้อหา

[แก้] ประวัติในสังเวียนมวยปล้ำ

[แก้] เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ / ดับเบิลยูดับเบิลยูอี (2006 - ปัจจุบัน)

ซีเอ็ม พังค์ เป็นอดีตแชมป์โลกของสมาคม ริงออฟออเนอร์ และเมื่อมาอยู่ในสมาคม WWE ซีเอ็ม พังค์ ก็ได้ทั้ง แชมป์ WWE 2 สมัย, แชมป์โลกเฮฟวี่เวท 3 สมัย และ แชมป์โลก ECW 1 สมัย ตามด้วย แชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล 1 สมัย และ แชมป์โลกแทคทีม 1 สมัย จับคู่กับ โคฟี คิงส์ตัน ทำให้เขากลายเป็นแชมป์ทริปเปิล คราวน์ คนที่ 19 ของ WWE นอกจากนี้ ซีเอ็ม พังค์ ยังเป็นผู้ชนะในแมตช์การปล้ำไต่บันไดชิงกระเป๋า มันนีอินเดอะแบงก์แลดเดอร์แมตช์ เพื่อชิงสัญญาการชิงแชมป์โลกที่ไหน เมื่อไหร่ เวลาใด ก็ได้ ในศึก เรสเซิลเมเนีย 2 ปีซ้อน[3]

[แก้] อีซีดับเบิลยู (ดับเบิลยูดับเบิลยูอี) (2006 - 2008)

[แก้] ปี 2006
ซีเอ็ม พังค์ ในศึกอีซีดับเบิลยู ปี ค.ศ. 2006

ซีเอ็ม พังค์ ได้เปิดตัวใน WWE ครั้งแรกในศึก อีซีดับเบิลยู ต่อมา ในศึกเฮ้าส์โชว์ วันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 2006 ของศึก ECW ซีเอ็ม พังค์ ได้ปล้ำแมตช์แรกโดยเจอกับ สตีวี ริชาร์ดส สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ สตีวี ริชาร์ด มาได้สำเร็จ[4] และเปิดตัวครั้งแรกอย่างเป็นทางการในศึก ECW (4 กรกฎาคม 2006) ในนามซูเปอร์สตาร์ดาวรุ่งแห่งค่าย ECW ภายใต้สโลแกนด์ สเตรจต์เอดจ์ซูเปอร์สตาร์ "ไม่เสพสิ่งเสพติดใดๆ ไม่ดื่มเหล้า" และแล้ว ซีเอ็ม พังค์ ก็ได้ขึ้นปล้ำอย่างเป็นทางการในศึก ECW (1 สิงหาคม 2006) โดยการเอาชนะ จัสติน เครดิเบิล จากนั้น ซีเอ็ม พังค์ ก็สามารถล้มนักมวยปล้ำใน ECW ได้หลายคน ได้แก่ คริสโตเฟอร์ ดับเบิลยู. แอนเดอร์สัน, สตีวี ริชาร์ดส และ ชานนอน มัวร์ จนเป็นสถิติที่ไร้พ่ายหลังจากการเปิดตัว (ชนะ 4 แพ้ 0) ในช่วงนั้น[5]

ซีเอ็ม พังค์ ได้เปิดศึกกับ ไมค์ น็อกซ์ เนื่องจาก เคลลี เคลลี แฟนสาว ไมค์ น็อกซ์ แอบปลื้ม ซีเอ็ม พังค์ ทำให้ ไมค์ น็อกซ์ ไม่พอใจ เลยมีแมตช์เจอกัน สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ ไมค์ น็อกซ์ มาได้สำเร็จ[6][7] ในศึก เซอร์ไวเวอร์ ซีรีส์ 2006 ซีเอ็ม พังค์ ได้เข้าร่วมทีมกับ ดี-เจเรเนชั่น เอ็กซ์ (ทริปเปิล เอช และ ชอว์น ไมเคิลส์) และ ฮาร์ดี บอยซ์ (แมทท์ ฮาร์ดี และ เจฟฟ์ ฮาร์ดี) สามารถเอาชนะทีมเรด อาร์เคโอ (เอดจ์ และ แรนดี ออร์ตัน), ไมค์ น็อกซ์, เกรกอรี เฮมส์ และ จอห์นนี ไนโตร มาได้สำเร็จ[8] ต่อมา ในศึก ดีเซมเบอร์ ทู ดิสเมมเบอร์ ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ บิ๊กโชว์, ร็อบ แวน แดม, เทสต์, ฮาร์ดคอร์ ฮอลลี และ บ็อบบี แลชลีย์ ในแมตช์การปล้ำ เอกซ์ตรีม อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ เพื่อชิงแชมป์โลก ECW สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็ไม่สามารถคว้าแชมป์โลก ECW มาได้[9]

[แก้] ปี 2007
ซีเอ็ม พังค์ ในศึก อีซีดับเบิลยู ปี ค.ศ. 2007

ในศึก รอยัลรัมเบิล (2007) ซีเอ็ม พังค์ ได้เข้าร่วมในแมตช์ รอยัลรัมเบิล โดยออกมาเป็นลำดับที่ 11 สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็ไม่ได้เป็นผู้ชนะ ต่อมา ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 23 ซีเอ็ม พังค์ ได้เข้าร่วมในแมตช์ไต่บันไดชิงกระเป๋ามันนีอินเดอะแบงก์แลดเดอร์แมตช์ สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็ไม่สามารถคว้ากระเป๋ามันนีอินเดอะแบงก์ มาได้[10] ในศึก ECW (10 เมษายน 2007) ซีเอ็ม พังค์ ได้กลายเป็นฝ่ายอธรรมและเข้าร่วมกลุ่มของนักมวยปล้ำ ECW ยุคใหม่อย่างทีมนิว บรีด (อีไลจาห์ เบิร์ก (หัวหน้า), มาร์คัส คอร์ วอน, เควิน ทอร์น และ แมทท์ สไตรเกอร์)[11] ที่กำลังเปิดศึกกับทีม อีซีดับเบิลยู ออริจินัล (ร็อบ แวน แดม, ทอมมี ดรีมเมอร์, ซาบู และ แซนด์แมน)[12][13] แต่จากนั้นอีก 2 สัปดาห์ ซีเอ็ม พังค์ ก็หักหลังทีมนิว บรีด หันกลับไปอยู่กับทีมอีซีดับเบิลยู ออริจินัล และกลับมาเป็นฝ่ายธรรมะอีกครั้ง[14] ต่อมา ในศึก จัดจ์เมนท์เดย์ (2007) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ อีไลจาห์ เบิร์ก สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ อีไลจาห์ เบิร์ก มาได้สำเร็จ[15] ต่อมา ในศึก วันไนท์สแตนด์ 2007 ทีมอีซีดับเบิลยู ออริจินัล (ซีเอ็ม พังค์, ทอมมี ดรีมเมอร์ และ เดอะ แซนด์แมน) เจอกับทีมนิว บรีด (อีไลจาห์ เบิร์ก, มาร์คัส คอร์ วอน และ แมทท์ สไตรเกอร์) ในการปล้ำแทคทีม 6 คน ในการจับคู่ต่อสู้ทุ่มใส่โต๊ะ สุดท้ายทีมอีซีดับเบิลยู ออริจินัล ก็เป็นฝ่ายเอาชนะทีมนิว บรีด มาได้สำเร็จ[16]

จากการที่ บ็อบบี แลชลีย์ เจ้าของแชมป์โลก ECW ได้ถูกดราฟท์ตัวไปอยู่รอว์ จึงต้องถูกปลดจากตำแหน่ง ทำให้ตำแหน่งแชมป์ว่างลง เลยมีการจัดทัวร์นาเมนต์ เพื่อหาเจ้าของแชมป์โลก ECW คนใหม่ ซึ่งครั้งนั้น ซีเอ็ม พังค์ เอาชนะ มาร์คัส คอร์ วอน และ คริส เบนวา ก็เอาชนะ อีไลจาห์ เบิร์ก และได้เข้าสู่รอบชิงในศึก เวนเจินส์ 2007 ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ คริส เบนวา ในแมตช์การปล้ำชิงแชมป์โลก ECW[17] แต่พอในคืนนั้นจริง คริส เบนวา มาไม่ได้จึงให้ จอห์นนี ไนโตร มาปล้ำแทน สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายแพ้ทำให้ จอห์นนี ไนโตร คว้าแชมป์โลก ECW ไปในที่สุด[18] หลังจากนั้น ซีเอ็ม พังค์ ก็ได้ขอท้าชิงแชมป์โลก ECW จาก จอห์นนี ไนโตร ในศึก เดอะเกรทอเมริกันแบช 2007 สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็ไม่สามารถคว้าแชมป์โลก ECW มาได้ ต่อมา ในศึก ซัมเมอร์สแลม 2007 ซีเอ็ม พังค์ ได้ขอท้าชิงแชมป์โลก ECW กับ จอห์น มอร์ริสัน หรือชื่อเดิม จอห์นนี ไนโตร สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็ไม่สามารถคว้าแชมป์โลก ECW มาได้[19] โดย ซีเอ็ม พังค์ แพ้ให้กับ จอห์นนี ไนโตร มาแล้วถึง 3 ครั้งติดต่อกัน จนกระทั่ง ในศึก ECW (1 กันยายน 2007) ซีเอ็ม พังค์ ได้ขอท้าชิงแชมป์โลก ECW กับ จอห์น มอร์ริสัน อีกครั้ง สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ จอห์น มอร์ริสัน และคว้าแชมป์โลก ECW มาได้สำเร็จ[20] หลังจากนั้น ซีเอ็ม พังค์ ก็โชว์ฟอร์มป้องกันแชมป์โลก ECW ได้เรื่อยๆ ในศึก อันฟอร์กิฟเว่น 2007 ซีเอ็ม พังค์ เอาชนะ อีไลจาห์ เบิร์ก ป้องกันแชมป์โลก ECW เอาไว้ได้สำเร็จ[21] ในศึก โนเมอร์ซี 2007 ซีเอ็ม พังค์ ชนะฟาล์ว บิ๊ก แดดดี วี แต่ยังเป็นแชมป์โลก ECW ต่อไป[22] ในศึก ไซเบอร์ซันเดย์ ซีเอ็ม พังค์ เอาชนะ เดอะ มิซ ป้องกันแชมป์โลก ECW เอาไว้ได้สำเร็จ[23] ในศึก เซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ 2007 ซีเอ็ม พังค์ เอาชนะ จอห์น มอร์ริสัน และ เดอะ มิซ ในแมตช์การปล้ำ 3 เส้า ป้องกันแชมป์โลก ECW เอาไว้ได้สำเร็จ[24]

[แก้] ปี 2008
ซีเอ็ม พังค์ กับ กระเป๋ามันนีอินเดอะแบงก์

ในศึก ECW (22 มกราคม 2008) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องป้องกันแชมป์โลก ECW กับ ชาโว่ เกอร์เรโร่ ในแมตช์การปล้ำไม่มีกฏกติกา สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายแพ้จากการถูก เอดจ์ เล่นงานด้วยท่า สเปียร์ ทำให้ ซีเอ็ม พังค์ เสียแชมป์โลก ECW ให้กับ ชาโว่ เกอร์เรโร่ ไปในที่สุด[25] ต่อมา ในศึก รอยัลรัมเบิล (2008) ซีเอ็ม พังค์ ได้เข้าร่วมในแมตช์ รอยัลรัมเบิล โดยออกมาเป็นลำดับที่ 12 สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็ไม่ได้เป็นผู้ชนะ ต่อมา ในศึก โนเวย์เอาท์ (2008) ซีเอ็ม พังค์ ได้ขอท้าชิงแชมป์โลก ECW คืนจาก ชาโว่ เกอร์เรโร่ สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็ไม่สามารถคว้าแชมป์โลก ECW มาได้ ต่อมา ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 24 ซีเอ็ม พังค์ ได้เข้าร่วมในแมตช์ไต่บันไดชิงกระเป๋ามันนีอินเดอะแบงก์ สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายชนะคว้ากระเป๋ามันนีอินเดอะแบงก์ มาได้สำเร็จ[26]

[แก้] รอว์ (2008 - 2009)

[แก้] ปี 2008
ซีเอ็ม พังค์ กับ แชมป์โลกแทคทีม

ซีเอ็ม พังค์ ได้ย้ายมาอยู่รอว์ จากผลดราฟท์ ในศึกรอว์ (23 มิถุนายน 2008)[27] ในคืนเดียวกัน ซีเอ็ม พังค์ ก็ขอใช้สิทธิ์มันนีอินเดอะแบงก์ กับ เอดจ์ เจ้าของตำแหน่งแชมป์โลกเฮฟวี่เวท หลังจากถูก บาทิสตา มาลอบทำร้าย จนอยู่ในสภาพไม่พร้อมปล้ำ สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ เอดจ์ และคว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวท เป็นสมัยแรกมาได้สำเร็จ ต่อมา ซีเอ็ม พังค์ จะต้องป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ เจบีแอล สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ เจบีแอล ป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท เอาไว้ได้สำเร็จ[28]

ในศึก อันฟอร์กิฟเว่น (2008) ซีเอ็ม พังค์ ได้ถูกกลุ่ม เดอะเลกาซี (แรนดี ออร์ตัน, โคดี้ โรดส์, เท็ด ดิบิอาซี่ และ มานู) ลอบทำร้าย และถูก แรนดี ออร์ตัน เตะเข้าไปที่กะโหลกศีรษะ ทำให้ ซีเอ็ม พังค์ ต้องพักการปล้ำ และสละแชมป์โลกเฮฟวี่เวท[29] ต่อมา ในศึกรอว์ (27 ตุลาคม 2008) ซีเอ็ม พังค์ ได้จับคู่กับ โคฟี คิงส์ตัน เจอกับ โคดี้ โรดส์ และ เท็ด ดิบิอาซี่ 2 สมาชิกกลุ่มเดอะเลกาซี สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ และ โคฟี คิงส์ตัน ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ โคดี้ โรดส์ และ เท็ด ดิบิอาซี่ และคว้าแชมป์โลกแทคทีม มาได้สำเร็จ[30]

ในศึกรอว์ ได้มีการจัดทัวร์นาเมนต์ เพื่อหาผู้ท้าชิงอินเตอร์คอนติเนนทัล กับ วิลเลียม รีกัล โดย ซีเอ็ม พังค์ ก็ได้เข้าร่วมและได้มาสู่ทัวร์นาเมนต์รอบสุดท้าย กับ เรย์ มิสเตริโอ ต่อมา ในศึก เซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ (2008) ซีเอ็ม พังค์ ได้เข้าร่วมทีมของ บาติสตา เจอกับทีมของ แรนดี ออร์ตัน ในการปล้ำแทคทีม 5 ต่อ 5 อิลิมิเนชั่น แมตช์ สุดท้ายทีมของ บาติสตา ก็เป็นฝ่ายแพ้ให้กับทีมของ แรนดี ออร์ตัน ไปในที่สุด[31] วันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2008 ซีเอ็ม พังค์ และ โคฟี คิงส์ตัน ก็เสียแชมป์โลกแทคทีม ให้กับ จอห์น มอร์ริสัน และเดอะ มิซ ไปในที่สุด[32] ต่อมา ในศึก อาร์มาเกดดอน (2008) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ เรย์ มิสเตริโอ โดยถ้าใครชนะจะได้เป็นผู้ท้าชิงอันดับ 1 ในการชิงแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล กับ วิลเลียม รีกัล สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ เรย์ มิสเตริโอ มาได้สำเร็จ และได้เป็นผู้ท้าชิงอันดับ 1 ในการชิงแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล กับ วิลเลียม รีกัล

[แก้] ปี 2009
ซีเอ็ม พังค์ กับ แชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล

ในศึกรอว์ (5 มกราคม 2009) ซีเอ็ม พังค์ ได้ขอท้าชิงแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล กับ วิลเลียม รีกัล สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ถูกปรับแพ้ฟาล์ว ทำให้ ซีเอ็ม พังค์ ไม่สามารถคว้าแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล มาได้[33] ต่อมา ในศึกรอว์ (19 มกราคม 2009) ซีเอ็ม พังค์ ได้ขอท้าชิงแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล กับ วิลเลียม รีกัล ในแมตช์การปล้ำไม่มีกฏกติกา สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ วิลเลียม รีกัล และคว้าแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล มาได้สำเร็จ[34] และได้เป็นแชมป์ทริปเปิล คราวน์ คนที่ 19 ของสมาคม WWE[34] ต่อมา ในศึก รอยัลรัมเบิล (2009) ซีเอ็ม พังค์ ได้เข้าร่วมในแมตช์ รอยัลรัมเบิล โดยออกมาเป็นลำดับที่ 18 สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็ไม่ได้เป็นผู้ชนะ ต่อมา ในศึกรอว์ (9 มีนาคม 2009) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องป้องกันแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล กับ เจบีแอล สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายแพ้และเสียแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล ให้กับ เจบีแอล ไปในที่สุด[35]

[แก้] สแมคดาวน์ (2009 - 2010)

[แก้] ปี 2009

ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 25 ซีเอ็ม พังค์ ได้เข้าร่วมในแมตช์ไต่บันไดชิงกระเป๋ามันนีอินเดอะแบงก์ สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายชนะคว้ากระเป๋ามันนีอินเดอะแบงก์ มาได้สำเร็จ เป็นปีที่ 2 ติดต่อกัน[36] ต่อมา ซีเอ็ม พังค์ ได้ย้ายมาอยู่ สแมคดาวน์ จากผลดราฟท์ ในศึกรอว์ (13 เมษายน 2009)[37] ในคืนเดียวกัน ซีเอ็ม พังค์ ก็ขอใช้สิทธิ์มันนีอินเดอะแบงก์ กับ เอดจ์ เจ้าของตำแหน่งแชมป์โลกเฮฟวี่เวท อีกครั้ง แต่ยังไม่ทันใช้สิทธิ์มันนีอินเดอะแบงก์ ซีเอ็ม พังค์ ก็โดน อูมาก้า เข้ามาขัดขวาง ทำให้ไม่ได้ใช้สิทธิ์มันนีอินเดอะแบงก์ หลังจากนั้น ซีเอ็ม พังค์ ก็ได้เปิดศึกกับ อูมาก้า และเจอกันในศึก จัดจ์เมนท์เดย์ (2009) สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายแพ้ให้กับ อูมาก้า ไปในที่สุด ต่อมา ในศึก เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2009) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ อูมาก้า อีกครั้ง ในแมตช์การปล้ำซามวน สแตรป สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ อูมาก้า มาได้สำเร็จ[38] ในคืนเดียวกัน ซีเอ็ม พังค์ ได้ใช้สิทธิ์มันนีอินเดอะแบงก์ เพื่อชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ เจฟฟ์ ฮาร์ดี ที่เพิ่งได้แชมป์มาจาก เอดจ์ สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ เจฟฟ์ ฮาร์ดี และคว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวท เป็นสมัยที่ 2 มาได้สำเร็จ[39]

ซีเอ็ม พังค์ ก็ได้กลายมาเป็นฝ่ายอธรรม และเปิดศึกกับ เจฟฟ์ ฮาร์ดี ในศึก เดอะแบช (2009) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ เจฟฟ์ ฮาร์ดี สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ แกล้งเจ็บตา แล้วเตะหลังกรรมการ ทำให้กรรมการปรับ ซีเอ็ม พังค์ แพ้ฟาล์ว แต่ไม่เสียแชมป์โลกเฮฟวี่เวท[40] ต่อมา ในศึก ไนท์ออฟแชมเปียนส์ (2009) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ เจฟฟ์ ฮาร์ดี สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายแพ้และเสียแชมป์โลกเฮฟวี่เวท ให้กับ เจฟฟ์ ฮาร์ดี ไปในที่สุด[41] แต่ ซีเอ็ม พังค์ ก็ไม่ยอมและขอท้าชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท คืนจาก เจฟฟ์ ฮาร์ดี ในศึก ซัมเมอร์สแลม (2009) ในรูปแบบการปล้ำ TLC Match สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ เจฟฟ์ ฮาร์ดี และคว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวท เป็นสมัยที่ 3 มาได้สำเร็จ หลังแมตช์ ดิอันเดอร์เทเกอร์ มาเล่นงาน ซีเอ็ม พังค์[42] ต่อมา ในศึก สแมคดาวน์ (28 สิงหาคม 2009) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ เจฟฟ์ ฮาร์ดี อีกครั้ง ในแมตช์การปล้ำในกรงเหล็ก โดยมีการเดิมพันว่าถ้า เจฟฟ์ ฮาร์ดี แพ้ เจฟฟ์ ฮาร์ดี จะต้องออกจาก WWE สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ เจฟฟ์ ฮาร์ดี ป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท เอาไว้ได้สำเร็จ ทำให้ เจฟฟ์ ฮาร์ดี ต้องออกจาก WWE ไปในที่สุด[43]

ซีเอ็ม พังค์ ได้เปิดศึกกับ ดิอันเดอร์เทเกอร์ ในศึก เบรกกิ้งพอยท์ ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ ดิอันเดอร์เทเกอร์ ในแมตช์การปล้ำซับมิชชั่น ทำให้คู่ต่อสู้ยอมแพ้ เพื่อชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายแพ้ให้กับ ดิอันเดอร์เทเกอร์ ด้วยท่า Hells's Gate และเสียแชมป์โลกเฮฟี่เวท แต่ว่า ทีโอดอร์ ลอง ได้ประกาศให้เริ่มแมตช์ใหม่อีกครั้ง เพราะท่านี้ถูกแบน ซีเอ็ม พังค์ เลยฉวยโอกาสจัดการใส่ อนาคอนด้า ไวส์ และกรรมการตัดสินให้ ซีเอ็ม พังค์ ชนะทั้งที่ ดิอันเดอร์เทเกอร์ ไม่ได้ตบพื้นยอมแพ้เหมือนเหตุการณ์ มอนทรีออลสครูว์จ็อบ ทำให้ ซีเอ็ม พังค์ ยังเป็นแชมป์โลกเฮฟวี่เวท ต่อไป[44] ต่อมา ในศึก เฮลอินเอเซล (2009) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ ดิอันเดอร์เทเกอร์ ในแมตช์การปล้ำเฮลอินเอเซล สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายแพ้และเสียแชมป์โลกเฮฟวี่เวท ให้กับ ดิอันเดอร์เทเกอร์ ไปในที่สุด[45] ต่อมา ในศึก แบรกกิ้ง ไรท์ส (2009) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ ดิอันเดอร์เทเกอร์, เรย์ มิสเตริโอ และ บาทิสตา ในแมตช์การปล้ำ 4 เส้า เพื่อชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็ไม่สามารถคว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวท คืนมาได้[46][47]

สเตรจต์เอดจ์โซไซตี้:ซีเอ็ม พังค์, เซเรน่า และ ลุค กาล์โลว์

ในศึก สแมคดาวน์ (27 พฤศจิกายน 2009) ซีเอ็ม พังค์ ได้ก่อตั้งกลุ่ม สเตรจต์เอดจ์โซไซตี้ โดยมี ซีเอ็ม พังค์ และ ลุค กาล์โลว์[48] ภายใต้สโลแกนด์ “ปลอดสารเสพติด” โดย ซีเอ็ม พังค์ ได้มาบรรยายสรรพคุณของ สเตรจต์เอดจ์โซไซตี้ ว่าเขาสามารถพัฒนาชีวิตของ ลุค กาล์โลว์ ได้[49] จากนั้น ซีเอ็ม พังค์ ก็เริ่มเทศน์โดยเอาผู้ที่สนใจจะเข้าร่วมลัทธิมาโกนหัว ต่อมา ก็ได้เจอ เซเรนา ที่อยากจะเข้าร่วมก็จับโกนหัวและมาเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มสเตรจต์เอดจ์โซไซตี้[50]

[แก้] ปี 2010

ในศึก รอยัลรัมเบิล (2010) ซีเอ็ม พังค์ ได้เข้าร่วมในแมตช์ รอยัลรัมเบิล โดยออกมาเป็นลำดับที่ 3 สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็ไม่ได้เป็นผู้ชนะ[51] ต่อมา ในศึก อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2010) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ ดิอันเดอร์เทเกอร์, เรย์ มิสเตริโอ, คริส เจอริโค, จอห์น มอร์ริสัน และ อาร์-ทรูธ ในแมตช์การปล้ำอิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ เพื่อชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท สุดท้ายกลายเป็น คริส เจอริโค ที่เป็นฝ่ายชนะ[52]

ซีเอ็ม พังค์ ได้เปิดศึกกับ เรย์ มิสเตริโอ[53] ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 26 ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ เรย์ มิสเตริโอ สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายแพ้ให้กับ เรย์ มิสเตริโอ ไปในที่สุด[54] ต่อมา ในศึก เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2010) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ เรย์ มิสเตริโอ อีกครั้ง สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ เรย์ มิสเตริโอ มาได้ จากการช่วยเหลือของ โจอี เมอร์คิวรี[55] ต่อมา ในศึก โอเวอร์เดอะลิมิต (2010) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ เรย์ มิสเตริโอ อีกครั้ง โดยถ้า ซีเอ็ม พังค์ ชนะ เรย์ มิสเตริโอ จะต้องเข้ามาอยู่กลุ่มสเตรจต์เอดจ์โซไซตี้ แต่ถ้า ซีเอ็ม พังค์ แพ้ ซีเอ็ม พังค์ ต้องโดนโกนหัว สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ เป็นฝ่ายแพ้จึงถูก เรย์ มิสเตริโอ โกนหัวทำให้ ซีเอ็ม พังค์ หัวล้านและต้องใส่หน้ากากปล้ำตลอดเวลา[56]

ในศึก ไฟเทิล โฟร์เวย์ (2010) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ แจ๊ค สแวกเกอร์, เรย์ มิสเตริโอ และ บิ๊กโชว์ ในแมตช์การปล้ำ 4 เส้า เพื่อชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็ไม่สามารถคว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวท คืนมาได้[57] ในศึก สแมคดาวน์ (16 มิถุนายน 2010) ซีเอ็ม พังค์ ถูก บิ๊กโชว์ จับถอดหน้ากากจนเห็นหัวล้านของ ซีเอ็ม พังค์[58] ทำให้ ซีเอ็ม พังค์ แค้นมาก และขอท้าเจอกัน ในศึก ซัมเมอร์สแลม (2010) ในแมตช์การปล้ำแฮนดิแคป 3 รุม 1 กลุ่มสเตรจต์เอดจ์โซไซตี้ (ซีเอ็ม พังค์, ลุค กาล์โลว์ และ โจอี เมอร์คิวรี) เจอกับ บิ๊กโชว์ สุดท้ายกลุ่มสเตรจต์เอดจ์โซไซตี้ ก็เป็นฝ่ายแพ้ให้กับ บิ๊กโชว์ ไปในที่สุด[59] ต่อมา ในศึก ไนท์ออฟแชมเปียนส์ (2010) ซีเอ็ม พังค์ ได้ขอท้าเจอกับ บิ๊กโชว์ สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายแพ้ให้กับ บิ๊กโชว์ ไปในที่สุด[60] ต่อมา เซเรนา ได้ถูกไล่ออกจาก WWE[61] และ โจอี เมอร์คิวรี ได้รับอาการบาดเจ็บ[62] จากนั้นไม่นาน ซีเอ็ม พังค์ ก็ได้แตกทีมกับ ลุค กาล์โลว์ ในศึก สแมคดาวน์ (24 กันยายน 2010) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ ลุค กาล์โลว์ สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ ลุค กาล์โลว์ มาได้สำเร็จ หลังจากนั้น กลุ่มสเตรจต์เอดจ์โซไซตี้ ก็ได้แตกกลุ่มกันไปในที่สุด[63]

[แก้] รอว์ (2010 - ปัจจุบัน)

[แก้] ปี 2010
ซีเอ็ม พังค์ เข้าร่วมกลุ่มเดอะเน็กซัส

ซีเอ็ม พังค์ ได้ย้ายมาสังกัดรอว์ และจะต้องเจอกับ อีแวน บอร์น โดยผู้ชนะจะได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกทีมฝั่งรอว์ สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ อีแวน บอร์น มาได้สำเร็จ หลังแมตช์ ซีเอ็ม พังค์ ได้เล่นงาน อีแวน บอร์น ด้วยท่า อนาคอนด้า ไวส์ ทำให้ อีแวน บอร์น ได้รับบาดเจ็บ[64] ต่อมา ในศึก แบรกกิ้ง ไรท์ส (2010) ซีเอ็ม พังค์ ได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกทีมฝั่งรอว์ จะต้องเจอกับทีมฝั่งสแมคดาวน์ สุดท้ายทีมฝั่งรอว์ ก็เป็นฝ่ายแพ้ให้กับทีมฝั่งสแมคดาวน์ ไปในที่สุด[65] ต่อมา ซีเอ็ม พังค์ มีอาการบาดเจ็บที่สะโพก ทำให้ ซีเอ็ม พังค์ มาเป็นโฆษกผู้บรรยายอยู่ข้างเวทีชั่วคราว[66][67] ต่อมา ซีเอ็ม พังค์ ก็ได้เปิดศึกอยู่กับ จอห์น ซีนา[68] โดยในศึกรอว์ (22 พฤศจิกายน 2010) ซีเอ็ม พังค์ ก็เอาเก้าอี้ใส่ จอห์น ซีนา แบบไม่มีเหตุผล[69] ไม่นาน ซีเอ็ม พังค์ ก็ได้ประกาศตนเองเป็นหัวหน้ากลุ่ม เดอะเน็กซัส แทนอดีตหัวหน้ากลุ่มเดอะเน็กซัส เวด บาร์เร็ตต์[70]

[แก้] ปี 2011
ซีเอ็ม พังค์ เป็นหัวหน้ากลุ่มเดอะนิวเน็กซัส

ซีเอ็ม พังค์ ได้เปลี่ยนชื่อกลุ่มจากเดอะเน็กซัส เป็น เดอะนิวเน็กซัส ต่อมา ในศึก รอยัลรัมเบิล (2011) ซีเอ็ม พังค์ ได้ไปก่อกวนการปล้ำของ แรนดี ออร์ตัน ในแมตช์การปล้ำชิงแชมป์ WWE กับ เดอะ มิซ ทำให้ แรนดี ออร์ตัน เป็นฝ่ายแพ้ให้กับ เดอะ มิซ ไปในที่สุด[71] ในคืนเดียวกัน ซีเอ็ม พังค์ ได้เข้าร่วมในแมตช์ รอยัลรัมเบิล โดยออกมาเป็นคนแรก สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็ไม่ได้เป็นผู้ชนะ ต่อมา ในศึก อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2011) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ จอห์น ซีนา, แรนดี ออร์ตัน, จอห์น มอร์ริสัน, อาร์-ทรูธ และ เชมัส ในแมตช์การปล้ำอิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ โดยถ้าใครชนะก็จะได้เป็นผู้ท้าชิงอันดับ 1 ในการชิงแชมป์ WWE กับ เดอะ มิซ ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 27 สุดท้ายกลายเป็น จอห์น ซีนา ที่เป็นฝ่ายชนะ

ซีเอ็ม พังค์ ได้เปิดศึกกับ แรนดี ออร์ตัน โดยในปี 2008 แรนดี ออร์ตัน ได้เตะกะโหลกศีรษะของ ซีเอ็ม พังค์ ทำให้ ซีเอ็ม พังค์ ต้องสละแชมป์โลกเฮฟวี่เวท และรอคอยวันที่จะล้างแค้น แรนดี ออร์ตัน มานานจนกระทั่งมีกลุ่มเดอะนิวเน็กซัส ทำให้ ซีเอ็ม พังค์ ได้ล้างแค้นอย่างสมใจ ต่อมา ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 27 ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ แรนดี ออร์ตัน โดยจะไม่มีกลุ่มเดอะนิวเน็กซัส อยู่ข้างเวทีด้วย สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายแพ้ให้กับ แรนดี ออร์ตัน ไปในที่สุด[72] ต่อมา ในศึก เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2011) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ แรนดี ออร์ตัน อีกครั้ง ในแมตซ์การปล้ำลาสแมนสแตนดิ้ง โดยถ้าใครถูกกรรมการนับ 10 ก่อนจะเป็นฝ่ายแพ้ไป สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ เป็นฝ่ายถูกกรรมการนับ 10 แพ้ให้กับ แรนดี ออร์ตัน เป็นครั้งที่ 2 ติดต่อกัน[73]

ในศึก โอเวอร์ เดอะ ลิมิต (2011) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องจับคู่กับ เมสัน ไรอัน เจอกับ บิ๊กโชว์ และ เคน ในแมตช์การปล้ำชิงแชมป์แทคทีม WWE สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ และ เมสัน ไรอัน ก็เป็นฝ่ายแพ้ให้กับ บิ๊กโชว์ และ เคน ไปในที่สุด ต่อมา ในศึก แคปิเทล พูนิชเมนท์ ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ เรย์ มิสเตริโอ สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ เรย์ มิสเตริโอ มาได้สำเร็จ[74] ต่อมา ในศึกรอว์ (20 มิถุนายน 2011) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ เรย์ มิสเตริโอ และ อัลเบอร์โต เดล รีโอ ในแมตช์การปล้ำ 3 เส้า ผู้ชนะจะได้เป็นผู้ท้าชิงอันดับ 1 ในการชิงแชมป์ WWE กับ จอห์น ซีนา ในศึก มันนีอินเดอะแบงก์ (2011) สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ เรย์ มิสเตริโอ และ อัลเบอร์โต เดล รีโอ ทำให้ ซีเอ็ม พังค์ ได้เป็นผู้ท้าชิงอันดับ 1 ในการชิงแชมป์ WWE กับ จอห์น ซีนา

ซีเอ็ม พังค์ กับ แชมป์ WWE ในศึก มันนีอินเดอะแบงก์ (2011)

ในศึกรอว์ (27 มิถุนายน 2011) ซีเอ็ม พังค์ พูดด่าทั้ง WWE, จอห์น ซีนา และอีกหลายๆ คนร่วมทั้งประธานบริษัท WWE และ CEO ของสมาคม WWE วินซ์ แมคแมน จนถูกตัดเสียงไมโครโฟน ซึ่งเป็นการตัดสินใจของ วินซ์ แมคแมน แล้วปิดรายการในทันที ซึ่งรายงานล่าสุดเป็นรายงานว่า ซีเอ็ม พังค์ ถูกระงับอย่างไม่มีกำหนดโดย WWE[75] ต่อมา ในศึกรอว์ (11 กรกฎาคม 2011) วินซ์ แมคแมน สั่งให้มีแมตช์การปล้ำระหว่าง จอห์น ซีนา กับ ซีเอ็ม พังค์ อีกครั้ง ในศึก มันนีอินเดอะแบงก์ (2011) โดยมีข้อแม้ว่าถ้า ซีเอ็ม พังค์ ชนะ ซีเอ็ม พังค์ จะลาออกจาก WWE พร้อมกับ แชมป์ WWE และ จอห์น ซีนา ก็ต้องออกจาก WWE อีกด้วย[76] ต่อมา ในศึก มันนีอินเดอะแบงก์ (2011) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ จอห์น ซีนา ในแมตช์การปล้ำชิงแชมป์ WWE โดยปล้ำที่บ้านเกิดของ ซีเอ็ม พังค์ (ชิคาโก, อิลลินอยส์) สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ จอห์น ซีนา และคว้าแชมป์ WWE เป็นสมัยแรกมาได้สำเร็จ ทำให้ ซีเอ็ม พังค์ ได้ลาออกจาก WWE พร้อมกับ แชมป์ WWE และ จอห์น ซีนา ก็ต้องออกจาก WWE หลังแมตช์ วินซ์ แมคแมน รีบเดินไปที่โต๊ะผู้บรรยายแล้วต่อสายเรียก อัลเบอร์โต เดล รีโอ ให้ออกมาใช้กระเป๋ามันนีอินเดอะแบงก์ อัลเบอร์โต เดล รีโอ วิ่งออกมาพร้อมกระเป๋า ซีเอ็ม พังค์ เตะก้านคอใส่ อัลเบอร์โต เดล รีโอ และปีนที่กั้นคนดูหนีออกจากสนามไปท่ามกลางผู้ชมพร้อมกับ แชมป์ WWE

ซีเอ็ม พังค์ ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2011

ในศึกรอว์ (25 กรกฎาคม 2011) ซีเอ็ม พังค์ ได้มาปรากฏตัวด้วยเพลงเปิดตัวใหม่พร้อมกับเข็มขัดแชมป์ WWE และยืนจ้องหน้ากับ จอห์น ซีนา เจ้าของแชมป์ WWE เส้นใหม่ หลังจากที่ จอห์น ซีนา ไม่ถูกไล่ออก จากนั้นต่างฝ่ายต่างชูเข็มขัดของตัวเองประกาศศักดา[77][78] ต่อมา ในศึก ซัมเมอร์สแลม (2011) ซีเอ็ม พังค์ เจ้าของแชมป์ WWE จะต้องเจอกับ จอห์น ซีนา เจ้าของแชมป์ WWE ในแมตช์การปล้ำชิงแชมป์อันดิสพิวเด็ต WWE โดยมี ทริปเปิล เอช เป็นกรรมการพิเศษ สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ จอห์น ซีนา และคว้าแชมป์อันดิสพิวเด็ต WWE มาได้สำเร็จ[79] หลังแมตช์ ซีเอ็ม พังค์ ถูก เควิน แนช มาลอบทำร้าย และใส่ท่า Jackknife Powerbomb เล่นงาน ซีเอ็ม พังค์ จากนั้น อัลเบอร์โต เดล รีโอ ออกมาพร้อมกระเป๋ามันนีอินเดอะแบงก์ ใช้สิทธิ์มันนีอินเดอะแบงก์ชิงแชมป์ WWE ทันที สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายแพ้และเสียแชมป์ WWE ให้กับ อัลเบอร์โต เดล รีโอ ไปในที่สุด[80]

ซีเอ็ม พังค์ ได้กลับมาเป็นฝ่ายธรรมะอีกครั้ง ในศึก ไนท์ออฟแชมเปียนส์ (2011) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ ทริปเปิล เอช โดยมีข้อแม้ว่าถ้า ซีเอ็ม พังค์ ชนะ ทริปเปิล เอช จะต้องออกจากตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการ สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายแพ้ให้กับ ทริปเปิล เอช ไปในที่สุด[81] ต่อมา ในศึก เฮลอินเอเซล (2011) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ จอห์น ซีนา เจ้าของแชมป์ WWE และ อัลเบอร์โต เดล รีโอ ในแมตช์การปล้ำชิงแชมป์ WWE ในกรงเหล็กเฮลอินเอเซล สุดท้ายกลายเป็น อัลเบอร์โต เดล รีโอ ที่เป็นฝ่ายชนะคว้าแชมป์ WWE ไปในที่สุด[82] ต่อมา ในศึก เวนเจินส์ (2011) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องจับคู่กับ ทริปเปิล เอช เจอกับ เดอะ มิซ และ อาร์-ทรูธ สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ กับ ทริปเปิล เอช ก็เป็นฝ่ายแพ้ให้กับ เดอะ มิซ และ อาร์-ทรูธ ไปในที่สุด เพราะ เควิน แนช เข้ามาก่อกวนการปล้ำ[83]

ซีเอ็ม พังค์ ได้เปิดศึกกับ อัลเบอร์โต เดล รีโอ ในศึก เซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ (2011) ซีเอ็ม พังค์ ได้ขอท้าชิงแชมป์ WWE กับ อัลเบอร์โต เดล รีโอ สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ อัลเบอร์โต เดล รีโอ และคว้าแชมป์ WWE เป็นสมัยที่ 2 มาได้สำเร็จ[84][85] ต่อมา ในศึก ทีแอลซี: เทเบิล แลดเดอร์ แอนด์ แชร์ (2011) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องป้องกันแชมป์ WWE กับ อัลเบอร์โต เดล รีโอ และ เดอะ มิซ ในรูปแบบการปล้ำ TLC Match สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายชนะ อัลเบอร์โต เดล รีโอ และ เดอะ มิซ ป้องกันแชมป์ WWE เอาไว้ได้สำเร็จ[86]

[แก้] ปี 2012
ซีเอ็ม พังค์ กับ แชมป์ WWE และ จอห์น โลรีนายติส

ซีเอ็ม พังค์ ได้มีเรื่องกับ จอห์น โลรีนายติส ผู้จัดการทั่วไปของรอว์ และเปิดศึกกับ ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ ในศึก รอยัลรัมเบิล (2012) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องป้องกันแชมป์ WWE กับ ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ โดยมี จอห์น โลรีนายติส เป็นกรรมการพิเศษ สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ ป้องกันแชมป์ WWE เอาไว้ได้สำเร็จ[87] ต่อมา ในศึกรอว์ (30 มกราคม 2012) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ แดเนียล ไบรอัน ผลปรากฏว่า คริส เจอริโค ออกมาก่อกวนการปล้ำ ทำให้ ซีเอ็ม พังค์ ถูกปรับแพ้ฟาล์ว หลังแมตช์ คริส เจอริโค ขึ้นมาเล่นงาน ซีเอ็ม พังค์ ด้วยท่า Codebreaker ต่อมา ในศึก อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2012) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องป้องกันแชมป์ WWE กับ ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์, คริส เจอริโค, เดอะ มิซ, อาร์-ทรูธ และ โคฟี คิงส์ตัน ในแมตช์การปล้ำอิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะและป้องกันแชมป์ WWE เอาไว้ได้สำเร็จ[88]

ซีเอ็ม พังค์ กับ แชมป์ WWE ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 28

ซีเอ็ม พังค์ ได้เปิดศึกกับ คริส เจอริโค ในศึกรอว์ (20 กุมภาพันธ์ 2012) คริส เจอริโค ได้เป็นผู้ชนะในแมตช์ แบทเทิลรอยัล ทำให้ คริส เจอริโค ได้เป็นผู้ท้าชิงอันดับ 1 ในการชิงแชมป์ WWE กับ ซีเอ็ม พังค์ ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 28 หลังแมตช์ ซีเอ็ม พังค์ ได้ขึ้นมาแสดงความยินดีด้วยการจับมือแต่ คริส เจอริโค ไม่จับมือแล้วเดินกลับไป[89] ต่อมา ในศึกรอว์ (27 กุมภาพันธ์ 2012) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ แดเนียล ไบรอัน ผลปรากฏว่า ซีเอ็ม พังค์ กำลังจะกดนับ 3 แต่ จอห์น โลรีนายติส สั่งให้กรรมการสั่นระฆังเลิกปล้ำ ทำให้ ทีโอดอร์ ลอง ไม่พอใจเลยผลัก จอห์น โลรีนายติส จนล้มลงไป และ ซีเอ็ม พังค์ ก็กำลังเดินกลับแต่ คริส เจอริโค ออกมาลอบทำร้ายโดยจับใส่สแลมกับพื้นโลหะและจับใส่ท่า Liontamer จนร้องลั่นก่อนที่กรรมการจะรีบออกมาห้ามและท้า ซีเอ็ม พังค์ ว่าใครคือ "สุดยอดที่สุดของโลก" ต่อมา คริส เจอริโค ก็ได้พูดด่าถึงครอบครัวของ ซีเอ็ม พังค์ โดยด่าว่า พ่อติดเหล้า, น้องสาวติดยา, แม่ท้องก่อนแต่ง ทำให้ ซีเอ็ม พังค์ โกรธมากและบอกว่าจะอัด คริส เจอริโค ให้เละ ต่อมา ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 28 ซีเอ็ม พังค์ จะต้องป้องกันแชมป์ WWE กับ คริส เจอริโค โดย จอห์น โลรีนายติส สั่งไว้ว่าถ้า ซีเอ็ม พังค์ ถูกปรับแพ้ฟาล์ว ซีเอ็ม พังค์ จะเสียแชมป์ WWE ให้กับ คริส เจอริโค ทันที สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ คริส เจอริโค ป้องกันแชมป์ WWE เอาไว้ได้สำเร็จ[90]

ในศึกรอว์ (2 เมษายน 2012) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องป้องกันแชมป์ WWE กับ มาร์ก เฮนรี สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ขึ้นเวทีไม่ทันถูกนับ 10 แพ้ให้กับ มาร์ก เฮนรี แต่ไม่เสียแชมป์ WWE[91] หลังแมตช์ มาร์ก เฮนรี ไม่พอใจที่ไม่ได้แชมป์ WWE เลยจับ ซีเอ็ม พังค์ ใส่ World's Strongest Slam บนพื้นคอนกรีต ก่อนจะเดินจากไป จากนั้น คริส เจอริโค ก็ออกมาจากกลุ่มคนดูพร้อมกับขวดเบียร์ แล้วก็เทเบียร์ใส่ปาก ซีเอ็ม พังค์ จากนั้นก็เอาขวดฟาดหัว ซีเอ็ม พังค์ ต่อมา ในศึกรอว์ (9 เมษายน 2012) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องป้องกันแชมป์ WWE กับ มาร์ก เฮนรี อีกครั้ง สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ถูกปรับแพ้ฟาล์วแต่ไม่เสียแชมป์ WWE[92] หลังแมตช์ ซีเอ็ม พังค์ จะเอามอนิเตอร์มาตีใส่ มาร์ก เฮนรี อีกแต่ คริส เจอริโค ออกมา ทำให้ ซีเอ็ม พังค์ เสียจังหวะและโดน มาร์ก เฮนรี จับใส่ World's Stongest Slam ไปสองรอบ ก่อนจะเดินกลับไป คริส เจอริโค ขึ้นมาพร้อมกับเบียร์เป็นโหลจากนั้นก็เปิดกระป๋องจะเทใส่ ซีเอ็ม พังค์ แต่ ซีเอ็ม พังค์ ลุกขึ้นมาต่อยเลยโดน Codebreaker แล้วก็ถูกเบียร์ราด จนกรรมการต้องออกมาห้าม คริส เจอริโค ต่อมา ในศึกรอว์ (16 เมษายน 2012) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องป้องกันแชมป์ WWE กับ มาร์ก เฮนรี อีกครั้ง โดยไม่มีเคาท์เอาท์ ไม่มีการปรับแพ้ฟาล์ว สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ มาร์ก เฮนรี ป้องกันแชมป์ WWE เอาไว้ได้สำเร็จ[93] ต่อมา ในศึก เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2012) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องป้องกันแชมป์ WWE กับ คริส เจอริโค อีกครั้ง โดยปล้ำที่บ้านเกิดของ ซีเอ็ม พังค์ (ชิคาโก, อิลลินอยส์) ในแมตช์การปล้ำชิคาโกสตรีทไฟท์ สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ คริส เจอริโค ป้องกันแชมป์ WWE เอาไว้ได้สำเร็จ[94]

ซีเอ็ม พังค์ ได้เปิดศึกกับ แดเนียล ไบรอัน ในศึกรอว์ (30 เมษายน 2012) แดเนียล ไบรอัน ได้เอาชนะ เจอร์รี ลอว์เลอร์ และได้เป็นผู้ท้าชิงอันดับ 1 ในการชิงแชมป์ WWE กับ ซีเอ็ม พังค์ ต่อมา ในศึกรอว์ (7 พฤษภาคม 2012) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ แดเนียล ไบรอัน จับคู่กับ ลอร์ด เทนไซ ในแมตช์การปล้ำแฮนดิแคป 2 รุม 1 สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายแพ้ให้กับ แดเนียล ไบรอัน กับ ลอร์ด เทนไซ ไปในที่สุด ต่อมา ในศึก โอเวอร์เดอะลิมิต (2012) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องป้องกันแชมป์ WWE กับ แดเนียล ไบรอัน สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ แดเนียล ไบรอัน ป้องกันแชมป์ WWE เอาไว้ได้สำเร็จ[95] ต่อมา ในศึกรอว์ (28 พฤษภาคม 2012) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องเจอกับ แดเนียล ไบรอัน อีกครั้ง สุดท้าย ซีเอ็ม พังค์ ก็เป็นฝ่ายแพ้ให้กับ แดเนียล ไบรอัน ไปในที่สุด หลังแมตช์ เคน เอาเก้าอี้มาตีใส่ แดเนียล ไบรอัน และใส่ท่า โชคสแลม ลงบนเก้าอี้ เอเจ เอาเก้าอี้ส่งให้ ซีเอ็ม พังค์ และใช้เก้าอี้ไล่ตีใส่ เคน จนตกเวทีไป ต่อมา ในศึก สแมคดาวน์ (1 มิถุนายน 2012) ซีเอ็ม พังค์ จะต้องป้องกันแชมป์ WWE กับ เคน สุดท้ายแมตช์จบลงโดยไม่มีผลการตัดสิน เพราะ แดเนียล ไบรอัน เข้ามาก่อกวนการปล้ำ

[แก้] เกี่ยวกับมวยปล้ำ

ซีเอ็ม พังค์ ใช้ท่า โก ทู สลีพ เล่นงาน เคน
ซีเอ็ม พังค์ ใช้ท่า อนาคอนด้า ไวส์ เล่นงาน ไมค์ น็อกซ์
ซีเอ็ม พังค์ ใช้ท่า บูลด็อกส์ เล่นงาน อัลเบอร์โต เดล รีโอ
ซีเอ็ม พังค์ ใช้ท่า สปริงบอร์ด โคลสไลน์ เล่นงาน อีไลจาห์ เบิร์ก
ซีเอ็ม พังค์ สมัยอยู่สมาคม ริงออฟออเนอร์
    • ท่าเอกลักษณ์
      • Arm trap swinging neckbreaker
      • Arm wrench followed by stepping a leg over the wrenched arm และ performing a mule kick พร้อมกับ the leg below the opponent's face
      • Bulldog
      • Diving crossbody
      • Diving elbow drop (ใช้ท่าไม้ตายของ แรนดี ซาเวจ)
      • Double underhook backbreaker
      • Falcon arrow
      • Hurricanrana to an opponent seated on the top rope
      • Jumping hammerlock twisted into a short-range lariat
      • Koji clutch
      • Leg lariat
      • Mongolian chop
      • Repeated elbow strikes to an opponent's chest
      • Rope hung arm trap can opener
      • Roundhouse kick (Occasionally used as a finisher)
      • Slingshot somersault senton
      • Snap scoop powerslam
      • Snap suplex
      • Springboard clothesline
      • Springboard crossbody
      • Step-up enzuigiri
      • Step-up high knee to a cornered opponent followed by a bulldog
      • Suicide dive
      • Swinging neckbreaker
      • Tilt-a-whirl backbreaker
    • ฉายาและชื่ออื่นๆ
      • "มิสเตอร์มันนีอินเดอะแบงก์"
      • "เดอะ ซีคอนด์ ซิตี้ เซนท์ / ซาไวเวอร์"
      • "เดอะ ซีคอนด์ ซิตี้ ซาไวเออร์ / ซูเปอร์สตาร์"
      • "เดอะ วอยซ์ ออฟ เดอะ วอยซ์เลส"
      • "เดอะ เบสต์ อิน เดอะ เวิลด์"
    • เพลงเปิดตัว
      • "This Fire Burns" โดย คิลสวิตช์ อิงเกจ (2006 - 2011)
      • "Cult of Personality" โดย ลิวิง คัลเลอร์ (2011 - ปัจจุบัน)
  • ค่ายอิสระ
    • ท่าไม้ตาย
      • Anaconda Vise or an arm triangle choke
      • Pepsi Plunge (Diving double underhook facebuster)
      • Shining wizard
    • ท่าเอกลักษณ์
      • Arm wrench followed by stepping a leg over the wrenched arm and performing a mule kick with the leg below the opponent's face
      • Corkscrew diving neckbreaker
      • Crooked Moonsault (Split-legged moonsault)
      • Delayed vertical suplex
      • Devil Lock DDT (Hammerlock legsweep DDT)
      • Facewash
      • Inverted facelock backbreaker
      • Inverted frankensteiner
      • Jackie Chan (While sitting in a corner Punk grasps the top rope with one hand on each side of the turnbuckle and when the opponent attempts to pull Punk off the ropes by his legs, Punk performs a back tuck, landing on his feet)
      • Pepsi Twist (Jumping hammerlock twisted into a short-range lariat)
      • Punk–Handle Piledriver (Pumphandle reverse piledriver)
      • Rolling fireman's carry slam
      • Slingshot somersault senton
      • Springboard corkscrew crossbody
      • Suicide dive
      • Welcome to Chicago, Motherfucker (Double underhook backbreaker)
    • คู่กับ จูลีโอ ดีเนโร
      • Double superkickar Death Experience (Diving neckbreaker (Punk) / Powerbomb (Dinero) combination)
    • ผู้จัดการ
      • ไมโล แบส์ลีย์
      • เทรซี บลู๊คส์
      • บ็อบบี ฮีแนน
      • อเล็กซ์ส ลารี / วิคกี อดัมส์
      • ลูซี
      • จอสห์ มาสเตอร์ส
      • เจมส์ มิเชล
      • เดฟ เพรแซค
    • เพลงเปิดตัว
      • "Shitlist" โดย L7
      • "South of Heaven" โดย สเลเยอร์
      • "A Call for Blood" โดย เฮดบรีด
      • "Miseria Cantare (The Beginning)" โดย เอเอฟไอ
      • "Cult of Personality" โดย ลิวิง คัลเลอร์
      • "Night Train" โดย เดอะ บอนซิง โซลส์
      • "¡Olé!" โดย เดอะ บอนซิง โซลส์
  • ผู้ฝึกสอนนักมวยปล้ำ
    • แอนโทนี แบล็นคา
    • แอนโทนี ฟรานโค
    • บ็อบบี เด็มป์ซีย์
    • เดวี แอนดรูว์ส
    • เดเร็ค เด็มป์ซีย์
    • อีแวน สตาร์สมอร์
    • กริซลี เรดวูด
    • เจย์ เจนเซน
    • แมตต์ เทอร์เนอร์
    • เพลล์ พรีมิว
    • เชน ฮากาดอร์น
    • สแมช แบรดลีย์

[แก้] ผลงานทั้งหมด

ซีเอ็ม พังค์ กับ แชมป์ WWE
ซีเอ็ม พังค์ กับ แชมป์โลกเฮฟวี่เวท
ซีเอ็ม พังค์ กับ แชมป์โลก ECW
  • อินเดเพนเดนท์ เรสต์ลิง อัสโสเซียชั่น ไมด์-เซาท์
    • ไอดับเบิลยูเอ ไมด์-เซาท์ เฮฟวี่เวท แชมเปียนชิพ (5 สมัย)[96]
    • ไอดับเบิลยูเอ ไมด์-เซาท์ ไลท์เฮฟวี่เวท แชมเปียนชิพ (2 สมัย)[97]
  • อินเตอร์เนชั่นแนลเรสต์ลิงคาร์เทิล
    • ไอดับเบิลยูซี เฮฟวี่เวท แชมเปียนชิพ (1 สมัย)[98]
  • ไมด์-อเมริกันเรสต์ลิง
    • เอ็มเอดับเบิลยู เฮฟวี่เวท แชมเปี้ยนชิพ (1 สมัย)[99]
  • เอ็นดับเบิลยูเอ ไซเบอร์สเปช
    • เอ็นดับเบิลยูเอ ไซเบอร์สเปช แทคทีม แชมเปียนชิพ (1 สมัย)[100] – คู่กับ จูลิโอ ดิเนโร
  • เอ็นดับเบิลยูเอ เรโวลูชั่น
    • เอ็นดับเบิลยูเอ เรโวลูชั่น เฮฟวี่เวท แชมเปียนชิพ (1 สมัย)
  • โอไฮโอเวลลีย์เรสต์ลิง
    • โอวีดับเบิลยู เฮฟวี่เวท แชมเปียนชิพ (1 สมัย)[101]
    • โอวีดับเบิลยู เซาท์เธน แทคทีม แชมเปียนชิพ (1 สมัย)[102] – คู่กับ เซท สกายไฟร์
    • โอวีดับเบิลยู เทเลวิชั่น แชมเปียนชิพ (1 สมัย)[103]
  • โปรเรสต์ลิงอีลลัชเทรทิด
    • ความแตกร้าวยอดเยี่ยมแห่งปี (ปี 2011)[104] ปะทะ จอห์น ซีนา
    • แมตช์ยอดเยี่ยมแห่งปี (ปี 2011)[105] ปะทะ จอห์น ซีนา ในศึก มันนีอินเดอะแบงก์
    • นักมวยปล้ำที่มีชื่อเสียงมากที่สุดแห่งปี (ปี 2011)[106]
    • นักมวยปล้ำยอดเยี่ยมแห่งปี (ปี 2011)[107]
    • พีดับเบิลยูไอ จัดในอันดับที่ 3 ของท็อป 500 อันดับ นักมวยปล้ำซิ้งเกิลแห่งปี ในพีดับเบิลยูไอ 500 ในปี 2010
  • เรฟโวลเวอร์
    • รางวัล โกลเดน ก็อดส์ สำหรับ "นักกีฬาที่แข็งแรงที่สุด" (ปี 2012)[108]
  • ริงออฟออเนอร์
    • อาโอเอช แทกทีม แชมเปียนชิพ (2 สมัย) – คู่กับ โคลต์ คาบานา
    • อาโอเอช เวิลด์ แชมเปียนชิพ (1 สมัย)
  • เซนต์. พอล แชมเปียนชิพเรสต์ลิง
    • เอสดีดับเบิลยู นอร์ธเธน สเตทส์ เทเลวิชั่น แชมเปียนชิพ (2 สมัย)
    • เอสพีซีดับเบิลยู นอร์ธเธน สเตทส์ ไลท์เฮฟวี่เวท แชมเปียนชิพ (1 สมัย)
  • เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ / ดับเบิลยูดับเบิลยูอี
    • อีซีดับเบิลยู แชมเปียนชิพ (1 สมัย)[109]
    • เวิลด์ เฮฟวี่เวท แชมเปียนชิพ (3 สมัย)[110][111][112]
    • ดับเบิลยูดับเบิลยูอี แชมเปียนชิพ (2 สมัย)[113][114]
    • เวิลด์ แทกทีม แชมเปียนชิพ (1 สมัย)[115] – คู่กับ โคฟี คิงส์ตัน
    • ดับเบิลยูดับเบิลยูอี อินเตอร์คอนติเนนทัล แชมเปียนชิพ (1 สมัย)[116]
    • มิสเตอร์มันนีอินเดอะแบงก์ (ปี 2008, 2009)
    • ทริปเปิลคราวน์ แชมเปียนชิพ คนที่ 19
    • สแลมมีอวอร์ด ช่วง "OMG" ยอดเยี่ยมแห่งปี (ปี 2008) ใช้กระเป๋ามันนีอินเดอะแบงก์ในการชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท
    • สแลมมีอวอร์ด เรื่องที่ทำให้ช็อกยอดเยี่ยมแห่งปี (ปี 2009) ทำให้ เจฟฟ์ ฮาร์ดี ต้องออกจาก ดับเบิลยูดับเบิลยูอี หลังจากชนะในแมตช์กรงเหล็กสตีล เคจ
    • สแลมมีอวอร์ด คนร้ายกาจยอดเยี่ยมแห่งปี (ปี 2010)[117] การรบกวน เรย์ มิสเตริโอ และครอบครัวของเขา
    • สแลมมีอวอร์ด ซุปเปอร์สตาร์ยอดเยี่ยมแห่งปี (ปี 2011)
    • สแลมมีอวอร์ด "ระเบิดไมค์" ยอดเยี่ยมแห่งปี (ปี 2011)
    • สแลมมีอวอร์ด เสื้อเชิ้ตยอดเยี่ยมแห่งปี (ปี 2011)[118] "เบสต์ อิน เดอะ เวิลด์" (สุดยอดที่สุดในโลก)
  • มวยปล้ำที่ได้รับรางวัลสถานที่สังเกตการณ์
    • 5 สตาร์แมตช์ เจอกับ ซามัว โจ ในอาร์โอเอช ซามัว โจ เจอกับ ซีเอ็ม พังค์ ครั้งที่ 2 ในวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 2004
    • 5 สตาร์แมตช์ เจอกับ จอห์น ซีนา ในศึก มันนีอินเดอะแบงก์ ในวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 2011
    • กิมมิคที่ดีที่สุด (ปี 2009, 2011)
    • ที่ดีที่สุดสำหรับการสัมภาษณ์
    • ความแตกร้าวยอดเยี่ยมแห่งปี (ปี 2009) เจอกับ เจฟฟ์ ฮาร์ดี
    • ความแตกร้าวยอดเยี่ยมแห่งปี (ปี 2011) เจอกับ จอห์น ซีนา
    • แมตช์สุดยอดแห่งปี (ปี 2011) เจอกับ จอห์น ซีนา ในศึก มันนีอินเดอะแบงก์

[แก้] แมตช์ที่มีสิ่งต่างๆ เป็นเดิมพัน

สิ่งที่เดิมพัน ผู้ชนะ ผู้แพ้ สถานที่ วันที่ หมายเหตุ
ผม เรย์ มิสเตริโอ ซีเอ็ม พังค์ ดีทรอยต์, มิชิแกน 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 เดิมพันระหว่างเอา เรย์ มิสเตริโอ เข้ากลุ่ม สเตรจต์เอดจ์โซไซตี้ กับ ผมของ ซีเอ็ม พังค์ ในศึก โอเวอร์เดอะลิมิต[119]

[แก้] ดูเพิ่ม

[แก้] อ้างอิง

  1. ^ "Latest Status Info". United States Patent and Trademark Office. 2008-08-07. http://tarr.uspto.gov/servlet/tarr?regser=serial&entry=77142597. เรียกข้อมูลเมื่อ 2008-08-17. 
  2. ^ "CM Punk profile". NNDB.com. http://www.nndb.com/people/145/000161659/. เรียกข้อมูลเมื่อ 2007-09-22. 
  3. ^ Cohen, Eric. "Money in the Bank". about.com. http://prowrestling.about.com/od/historyofwrestling/tp/moneyinthebank.htm. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-02-24. 
  4. ^ Magee, Bob (2006-06-25). "6/24 WWE at ECW Arena". Pro Wrestling Torch. Archived from the original on 2006-07-03. http://web.archive.org/web/20060703083536/http://www.pwtorch.com/artman/publish/article_17161.shtml. เรียกข้อมูลเมื่อ 2006-09-26. 
  5. ^ Hoffman, Brett (2006-09-12). "Garden Showstopper". World Wrestling Entertainment. http://www.wwe.com/shows/ecw/archive/09122006/mainarticle/. เรียกข้อมูลเมื่อ 2006-10-02. 
  6. ^ Tello, Craig (2006-11-07). "Messiah's revelations". World Wrestling Entertainment. http://www.wwe.com/shows/ecw/archive/11072006/mainarticle/. เรียกข้อมูลเมื่อ 2007-04-10. 
  7. ^ Tello, Craig (2006-11-14). "Lashley unleashed on ECW". World Wrestling Entertainment. http://www.wwe.com/shows/ecw/archive/11142006/mainarticle/. เรียกข้อมูลเมื่อ 2007-04-10. 
  8. ^ Dee, Louis (2006-11-26). "D-Xtreme dominance". World Wrestling Entertainment. http://www.wwe.com/shows/survivorseries/history/2006/matches/3332480/. เรียกข้อมูลเมื่อ 2007-04-10. 
  9. ^ Tello, Craig (2006-12-03). "Mission accomplished". World Wrestling Entertainment. http://www.wwe.com/shows/decembertodismember/currentepisode/32934421/. เรียกข้อมูลเมื่อ 2007-04-10. 
  10. ^ Plummer, Dale; Nick Tylwalk. "Undertaker the champ, McMahon bald". SLAM! Wrestling. Canadian Online Explorer. http://slam.canoe.ca/Slam/Wrestling/PPVReports/2007/04/15/4024168.html. เรียกข้อมูลเมื่อ January 15, 2008. 
  11. ^ Robinson, Bryan (2007-04-10). "New Breed gets the straight edge". World Wrestling Entertainment. http://www.wwe.com/shows/ecw/archive/04102007/mainarticle/. เรียกข้อมูลเมื่อ 2007-04-11. 
  12. ^ Tello, Craig (2007-03-06). "Rattlesnake's venomous visit". World Wrestling Entertainment. http://www.wwe.com/shows/ecw/archive/03062007/mainarticle/. เรียกข้อมูลเมื่อ 2007-03-10. 
  13. ^ Robinson, Bryan (2007-03-21). "Masterpiece theater, Lashley-style". World Wrestling Entertainment. http://www.wwe.com/shows/ecw/archive/03202007/mainarticle/. เรียกข้อมูลเมื่อ 2007-04-10. 
  14. ^ Robinson, Bryan (April 24, 2007). "Making painful statements". WWE. http://www.wwe.com/shows/ecw/archive/04242007/mainarticle/. เรียกข้อมูลเมื่อ May 1, 2007. 
  15. ^ Rote, Andrew (May 20, 2007). "On his own". WWE. http://www.wwe.com/shows/judgmentday/history/2007/matches/41244022/. เรียกข้อมูลเมื่อ June 24, 2007. 
  16. ^ Rote, Andrew (June 3, 2007). "CM Punk splinters the New Breed". WWE. http://www.wwe.com/shows/onenightstand/history/2007/matches/43625081/. เรียกข้อมูลเมื่อ September 8, 2008. 
  17. ^ Robinson, Bryan (June 19, 2007). "The beginning of a new ECW dawn". WWE. http://www.wwe.com/shows/ecw/archive/06192007/mainarticle/. เรียกข้อมูลเมื่อ June 24, 2007. 
  18. ^ Robinson, Bryan (June 24, 2007). "ECW World Title goes A-list". WWE. http://www.wwe.com/shows/nightofchampions/history/2007/matches/40811641113/. เรียกข้อมูลเมื่อ June 25, 2007. 
  19. ^ Difino, Lennie (August 26, 2007). "Enlightened robbery". WWE. http://www.wwe.com/shows/summerslam/history/2007/matches/3900088311/. เรียกข้อมูลเมื่อ August 26, 2007. 
  20. ^ Rote, Andrew (September 4, 2007). "Golden grin". WWE. http://www.wwe.com/shows/ecw/archive/09042007/mainarticle/. เรียกข้อมูลเมื่อ April 23, 2009. 
  21. ^ Sokol, Chris. "Undertaker's return highlight of underwhelming Unforgiven". Slam! Wrestling. Canadian Online Explorer. http://slam.canoe.ca/Slam/Wrestling/PPVReports/2007/09/17/4503170.html. เรียกข้อมูลเมื่อ July 31, 2009. 
  22. ^ "CM Punk gets a tough win". WWE. http://www.wwe.com/shows/nomercy/history/2007/matches/5267288114/. เรียกข้อมูลเมื่อ October 7, 2007. 
  23. ^ "Miz-match? CM Retains". WWE. http://www.wwe.com/shows/cybersunday/history/2007/matches/52676101/. เรียกข้อมูลเมื่อ October 28, 2007. 
  24. ^ "Champ trumps champs". WWE. http://www.wwe.com/shows/survivorseries/history/2007/matches/4334964111/. เรียกข้อมูลเมื่อ November 19, 2007. 
  25. ^ Tello, Craig (2008-01-22). "Chavo's Night". WWE. http://www.wwe.com/shows/ecw/archive/01222008/articles/chavosnight. เรียกข้อมูลเมื่อ 2012-03-07. 
  26. ^ "WWE WrestleMania XXIV Results". Pro-Wrestling Edge. http://www.wwe-zone.com/wwe/results/ppv/wrestlemania/XXIV/index.htm. เรียกข้อมูลเมื่อ 2008-04-06. 
  27. ^ Sitterson, Aubrey (June 23, 2008). "A Draft Disaster". WWE. http://www.wwe.com/shows/raw/archive/06232008/. เรียกข้อมูลเมื่อ June 25, 2008. 
  28. ^ Adkins, Greg (June 30, 2008). "Opportunity Knocked, Punk Answered". WWE. http://www.wwe.com/shows/raw/archive/06302008/articles/punkanswered. เรียกข้อมูลเมื่อ September 8, 2008. 
  29. ^ Tello, Craig (September 7, 2008). "Punk possibly unable to compete?". WWE. http://www.wwe.com/shows/unforgiven/exclusives/punkout. เรียกข้อมูลเมื่อ September 8, 2008. 
  30. ^ Sitterson, Aubrey (October 27, 2008). "Just Desserts". WWE. http://www.wwe.com/shows/raw/archive/10272008/mainarticle/. เรียกข้อมูลเมื่อ January 4, 2009. 
  31. ^ Vermilion, James (November 23, 2008). "It's RK-Over". WWE. http://www.wwe.com/shows/survivorseries/history/2008/matches/8643102/. เรียกข้อมูลเมื่อ January 30, 2011. 
  32. ^ "Miz and Morrison's first reign". WWE. http://www.wwe.com/inside/titlehistory/worldtagteam/20081213WorldTagChamps. เรียกข้อมูลเมื่อ January 4, 2009. 
  33. ^ Sitterson, Aubrey (January 5, 2009). "Big Night in the Big Easy". WWE. http://www.wwe.com/shows/raw/archive/01052009/mainarticle/. เรียกข้อมูลเมื่อ February 26, 2009. 
  34. ^ 34.0 34.1 Tylwalk, Nick. "Raw: CM Punk rises, Vince falls in Chicago". SLAM! Wrestling. Canadian Online Explorer. http://slam.canoe.ca/Slam/Wrestling/2009/01/20/8082791.html. เรียกข้อมูลเมื่อ May 1, 2009. 
  35. ^ Sitterson, Aubrey (March 9, 2009). "In your house". WWE. http://www.wwe.com/shows/raw/archive/03092009/mainarticle/. เรียกข้อมูลเมื่อ April 5, 2009. 
  36. ^ Rote, Andrew (April 5, 2009). "Twice as nice for CM Punk". WWE. http://www.wwe.com/shows/wrestlemania/history/2009/matches/9426648/. เรียกข้อมูลเมื่อ January 30, 2011. 
  37. ^ Sitterson, Aubrey (April 13, 2009). "Rough Draft". WWE. http://www.wwe.com/shows/raw/archive/04132009/mainarticle. เรียกข้อมูลเมื่อ April 20, 2009. 
  38. ^ Medalis, Kara A. (June 7, 2009). "Results:Samoan Goes To Sleep". WWE. http://www.wwe.com/shows/extremerules/history/2009/matches/10300540/results/. เรียกข้อมูลเมื่อ January 30, 2011. 
  39. ^ Medalis, Kara A. (2009-06-07). extremerules/history/2009/matches/10300540/results/ "Results:Samoan Goes To Sleep". World Wrestling Entertainment. http://www.wwe.com/shows/ extremerules/history/2009/matches/10300540/results/. เรียกข้อมูลเมื่อ 2011-01-30. 
  40. ^ Passero, Mitch (June 26, 2009). "Results: Punk crushes Hardy's dreams … again". http://www.wwe.com/shows/thebash/currentepisode/10535420/. 
  41. ^ Murphy, Ryan (July 26, 2009). "A lifelong dream comes true". WWE. http://www.wwe.com/shows/nightofchampions/history/2009/matches/10713226/. เรียกข้อมูลเมื่อ January 30, 2011. 
  42. ^ Murphy, Ryan (August 23, 2009). "CM Punk comes out on top". WWE. http://www.wwe.com/shows/summerslam/history/2009/matches/hardypunk/. เรียกข้อมูลเมื่อ January 30, 2011. 
  43. ^ Burdick, Michael (August 28, 2009). "Extreme exodus". WWE. http://www.wwe.com/shows/smackdown/archive/08282009/mainarticle/. เรียกข้อมูลเมื่อ August 28, 2009. 
  44. ^ Tello, Craig (September 13, 2009). "Hell's Gate-crasher". WWE. http://www.wwe.com/shows/wwebreakingpoint/currentepisode/11460100/. เรียกข้อมูลเมื่อ September 13, 2009. 
  45. ^ Sokol, Chris; Sokol, Brian. "Title changes highlight Hell in a Cell". SLAM! Wrestling. Canadian Online Explorer. http://slam.canoe.ca/Slam/Wrestling/PPVReports/2009/10/05/11300786.html. เรียกข้อมูลเมื่อ October 5, 2009. 
  46. ^ Waldman, Jon (October 24, 2009). "Smackdown: The SD! seven switch". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. http://slam.canoe.ca/Slam/Wrestling/2009/10/24/11509651.html. เรียกข้อมูลเมื่อ November 27, 2010. 
  47. ^ Keller, Wade (October 24, 2010). "WWE Bragging Rights Flashback – 2009 PPV debut: Cena vs. Orton Iron Man match, Is anyone from Team Raw or Team Smackdown on this year's teams?, WWE repeating PPV line-up". PWTorch. http://www.pwtorch.com/artman2/publish/Torch_Flashbacks_19/article_44741.shtml. เรียกข้อมูลเมื่อ November 27, 2010. 
  48. ^ Burdick, Michael (2009-11-27). "Hungry Animal heading to WWE TLC". WWE. http://www.wwe.com/shows/smackdown/archive/11272009/mainarticle/. เรียกข้อมูลเมื่อ 2011-01-30. 
  49. ^ McNichol, Rob (January 25, 2009). "In Punk we trust". The Sun. http://www.thesun.co.uk/sol/homepage/sport/wrestling/2823915/CM-Punk-has-mastered-the-task-of-becoming-a-truly-hated-heel.html. เรียกข้อมูลเมื่อ January 25, 2010. 
  50. ^ Burdick, Michael (January 29, 2010). "Whirlwind before the Rumble". WWE. http://www.wwe.com/shows/smackdown/archive/01292010/mainarticle/. เรียกข้อมูลเมื่อ January 30, 2011. 
  51. ^ Keller, Wade (January 31, 2010). "WWE Royal Rumble Results: Keller's in-depth report including Rumble results, Taker vs. Rey, Orton vs. Sheamus". PWTorch. http://pwtorch.com/artman2/publish/PPV_Reports_5/article_38611.shtml. เรียกข้อมูลเมื่อ November 27, 2010. 
  52. ^ Caldwell, James (February 21, 2010). "WWE Elimination Chamber PPV Report 2/21: Complete coverage of Raw & Smackdown Elimination Chamber matches – Sheamus and Undertaker defend titles". PWTorch. http://pwtorch.com/artman2/publish/PPV_Reports_5/article_39243.shtml. เรียกข้อมูลเมื่อ November 27, 2010. 
  53. ^ Parks, Greg (March 19, 2010). "WWE SmackDown Report 3/19: Ongoing "virtual time" coverage of the show, including Jericho on the Cutting Edge". PWTorch. http://pwtorch.com/artman2/publish/TV_Reports_9/article_39968.shtml. เรียกข้อมูลเมื่อ November 27, 2010. 
  54. ^ McNichol, Rob (March 29, 2010). "Shawn's career ends on a high". The Sun. http://www.thesun.co.uk/sol/homepage/sport/wrestling/2911725/WWE-Wrestlemania-26-review-Shawn-Michaels-career-ends-on-a-high-as-he-loses-to-The-Undertaker.html. เรียกข้อมูลเมื่อ November 27, 2010. 
  55. ^ Keller, Wade (April 25, 2010). "WWE Extreme Rules Results: Keller's complete PPV report – Cena vs. Batista, Mysterio vs. Punk, Edge vs. Jericho". PWTorch. http://pwtorch.com/artman2/publish/PPV_Reports_5/article_40888.shtml. เรียกข้อมูลเมื่อ November 27, 2010. 
  56. ^ Bishop, Matt (2010-05-23). "Batista quits to end disappointing Over The Limit". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. http://slam.canoe.ca/Slam/Wrestling/2010/05/23/14057381.html. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-11-27. 
  57. ^ Caldwell, James (2010-06-20). "WWE Fatal Four-Way PPV Results 6/20: Ongoing "virtual time" coverage of live PPV". PWTorch. http://pwtorch.com/artman2/publish/wweppvs/article_42078.shtml. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-11-27. 
  58. ^ Bishop, Matt (July 16, 2010). "Smackdown: Kane strikes again, Punk unmasked". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. http://slam.canoe.ca/Slam/Wrestling/2010/07/16/14742181.html. เรียกข้อมูลเมื่อ November 27, 2010. 
  59. ^ McNichol, Rob (2010-08-16). "SummerSlam is only lukewarm". The Sun. http://www.thesun.co.uk/sol/homepage/sport/wrestling/3097899/SummerSlam-is-only-lukewarm.html. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-11-27. 
  60. ^ Tylwalk, Nick (2010-09-20). "Few gimmicks, more title changes at Night of Champions". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. http://slam.canoe.ca/Slam/Wrestling/2010/09/20/15407306.html. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-11-27. 
  61. ^ "Serena released". WWE. August 27, 2010. http://www.wwe.com/inside/news/15526200. เรียกข้อมูลเมื่อ August 28, 2010. 
  62. ^ Gerweck, Steve (September 1, 2010). "Smackdown star likely out six months". WrestleView. http://www.wrestleview.com/viewnews.php?id=1283369630. เรียกข้อมูลเมื่อ September 2, 2010. 
  63. ^ Hillhouse, Dave (September 25, 2010). "Smackdown: Kickin' it old school". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. http://slam.canoe.ca/Slam/Wrestling/2010/09/25/15475181.html. เรียกข้อมูลเมื่อ November 27, 2010. 
  64. ^ Tylwalk, Nick (2010-10-12). "Raw: Team Raw assembles while Cena stews". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. http://slam.canoe.ca/Slam/Wrestling/2010/10/12/15659226.html. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-11-27. 
  65. ^ Tylwalk, Nick (2010-10-12). "Raw: Team Raw assembles while Cena stews". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. http://slam.canoe.ca/Slam/Wrestling/2010/10/12/15659226.html. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-11-27. 
  66. ^ Shaw, Toby (2010-11-02). "WWE hit by dual injury blow". The Sun. http://www.thesun.co.uk/sol/homepage/sport/wrestling/3208428/WWE-hit-by-dual-injury-blow.html. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-11-27. 
  67. ^ McNichol, Rob (2010-11-23). "Miz wins title on awesome Raw". The Sun. http://www.thesun.co.uk/sol/homepage/sport/wrestling/3242398/Miz-wins-title-on-awesome-Raw.html. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-11-27. 
  68. ^ Bishop, Matt (2010-12-21). "Smackdown: Ziggler takes Cena to the limit again, CM Punk makes impact". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. http://slam.canoe.ca/Slam/Wrestling/2010/12/21/16627431.html. เรียกข้อมูลเมื่อ 2011-01-05. 
  69. ^ McNichol, Rob (2010-11-23). "Miz wins title on awesome Raw". The Sun. http://www.thesun.co.uk/sol/homepage/sport/wrestling/3242398/Miz-wins-title-on-awesome-Raw.html. เรียกข้อมูลเมื่อ 2010-11-27. 
  70. ^ Plummer, Dale (2010-12-21). "RAW: No Nexus, no problem". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. http://slam.canoe.ca/Slam/Wrestling/2010/12/21/16627431.html. เรียกข้อมูลเมื่อ 2011-01-05. 
  71. ^ Adkins, Greg (2011-01-03). "Steel resolve". World Wrestling Entertainment. http://www.wwe.com/shows/raw/archive/01032011/. เรียกข้อมูลเมื่อ 2011-01-30. 
  72. ^ "Randy Orton def. CM Punk". WWE. http://www.wwe.com/shows/wrestlemania/wrestlemaniaxxvii/randy-orton-cm-punk. 
  73. ^ Hillhouse, Dave (May 1, 2011). "Extreme Rules: Championship make-over edition". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. http://slam.canoe.ca/Slam/Wrestling/2011/05/01/18091416.html. เรียกข้อมูลเมื่อ June 21, 2011. 
  74. ^ Tello, Craig. "CM Punk def. Rey Mysterio". WWE. http://www.wwe.com/shows/capitolpunishment/2011/mysterio-punk. 
  75. ^ "WWE Chairman Vince McMahon suspends CM Punk". WWE. June 28, 2011. http://www.wwe.com/shows/raw/2011-06-27/mcmahon-suspends-punk. เรียกข้อมูลเมื่อ June 28, 2011. 
  76. ^ James Wortman (July 4, 2011). "Raw results: Stars and gripes". WWE. http://www.wwe.com/shows/raw/2011-07-04/results. เรียกข้อมูลเมื่อ July 5, 2011. 
  77. ^ "CM Punk Invades Comic-Con". 2011-07-21. http://wrestling.insidepulse.com/2011/07/21/cm-punk-invades-comic-con/. เรียกข้อมูลเมื่อ 2011-07-23. 
  78. ^ "CM Punk invaded Comic-Con, mocking Triple H and WWE". WWE. 2011-07-22. http://www.wwe.com/shows/raw/punk-invaded-comic-con. เรียกข้อมูลเมื่อ 2011-07-23. 
  79. ^ "SmackDown results: Truth and Consequences". WWE. http://www.wwe.com/shows/smackdown/2011-07-29/results. เรียกข้อมูลเมื่อ 2011-07-30. 
  80. ^ "CM Punk def. John Cena; Alberto Del Rio cashed in Raw Money in the Bank briefcase (New Undisputed WWE Champion)". WWE. http://www.wwe.com/shows/summerslam/2011/cena-punk-wwe-title. เรียกข้อมูลเมื่อ September 1, 2011. 
  81. ^ Adkins, Greg (August 29, 2011). "Raw results: Triple H to battle Punk". http://www.wwe.com/shows/raw/2011-08-29/results. 
  82. ^ "WWE Championship Triple Threat Hell in a Cell Match". WWE. http://www.wwe.com/shows/hellinacell/2011/wwe-title-triple-threat-match. เรียกข้อมูลเมื่อ 20 September 2011. 
  83. ^ Tello, Craig. "Awesome Truth Prevail;Nash attacks". http://www.wwe.com/shows/vengeance/2011/triple-h-punk-miz-truth. 
  84. ^ Murphy, Ryan (31 October 2011). "WWE Raw SuperShow results: It's time to meet The Muppets!". http://www.wwe.com/shows/raw/2011-10-31/results. เรียกข้อมูลเมื่อ 12 January 2012. 
  85. ^ Murphy, Ryan. "Entertainment era begins". http://www.wwe.com/shows/survivorseries/2011/alberto-del-rio-cm-punk. 
  86. ^ Murphy, Ryan (18 December 2011). "CM Punk def. The Miz and Alberto Del Rio in a Triple Threat TLC Match". WWE. http://www.wwe.com/shows/wwetlc/2011/triple-threat-tlc-match. เรียกข้อมูลเมื่อ 19 December 2011. 
  87. ^ Caldwell, James. "Caldwell's WWE Royal Rumble report 1/29: Ongoing "virtual time" coverage of live PPV - Rumble match, Punk-Ziggler, Cena-Kane, steel cage". Pro Wrestling Torch. http://pwtorch.com/artman2/publish/wweppvs/article_57526.shtml. เรียกข้อมูลเมื่อ 30 January 2012. 
  88. ^ Herrera, Tom (February 19, 2012). "WWE Champion CM Punk won the Raw Elimination Chamber Match". WWE. http://www.wwe.com/shows/eliminationchamber/2012/raw-elimination-chamber-2012. เรียกข้อมูลเมื่อ 19 February 2012. 
  89. ^ Passero, Mitch. "Raw SuperShow results: Triple H accepts Undertaker's WrestleMania challenge". WWE. http://www.wwe.com/shows/raw/2012-02-20/results. เรียกข้อมูลเมื่อ February 26, 2012. 
  90. ^ Caldwell, James. "CALDWELL'S WWE WRESTLEMANIA 28 PPV REPORT 4/1: Ongoing "virtual time" coverage of live PPV - Rock-Cena, Taker-Hunter, Punk-Jericho". Pro Wrestling Torch. http://pwtorch.com/artman2/publish/wweppvs/article_59831.shtml. เรียกข้อมูลเมื่อ 2 April 2012. 
  91. ^ "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 4/2: Ongoing "virtual-time" coverage of live Raw - WM28 fall-out, how will Cena respond to Rock loss?, two big title matches". http://pwtorch.com/artman2/publish/wwerawreport/article_59908.shtml. 
  92. ^ "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 4/9: Ongoing "virtual-time" coverage of live Raw - Lesnar officially returns & Cena responds, Stooges". http://pwtorch.com/artman2/publish/wwerawreport/article_60192.shtml. 
  93. ^ "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 4/16: Ongoing "virtual-time" coverage of Raw from London - WWE Title match, Extreme Rules hype". http://pwtorch.com/artman2/publish/wwerawreport/article_60454.shtml. 
  94. ^ Meltzer, Dave. "WWE Extreme Rules live coverage from Chicago". Wrestling Observer. http://www.f4wonline.com/more/more-top-stories/118-daily-updates/25397-wwe-extreme-rules-live-coverage-from-chicagoi. เรียกข้อมูลเมื่อ 29 April 2012. 
  95. ^ "WWE Champion CM Punk def. Daniel Bryan". WWE. 20 May 2012. http://www.wwe.com/shows/wweoverthelimit/2012/cm-punk-daniel-bryan. เรียกข้อมูลเมื่อ 21 May 2012. 
  96. ^ "Independent Wrestling Association Mid-South Heavyweight Title". wrestling-titles.com. http://www.wrestling-titles.com/us/ky/iwams/iwams-h.html. เรียกข้อมูลเมื่อ June 14, 2008. 
  97. ^ "Independent Wrestling Association Mid-South Light Heavyweight Title". Wrestling-titles.com. http://www.wrestling-titles.com/us/ky/iwams/iwams-lh.html. เรียกข้อมูลเมื่อ June 14, 2008. 
  98. ^ Roelfsema, Eric. "IWC – International Wrestling Cartel World Heavyweight Title history". Solie. http://www.solie.org/titlehistories/hwtiwc2.html. เรียกข้อมูลเมื่อ June 14, 2008. 
  99. ^ Westcott, Brian. "MAW – Mid-American Wrestling MAW Heavyweight Title history". Solie. http://www.solie.org/titlehistories/hwtmaw.html. เรียกข้อมูลเมื่อ June 14, 2008. 
  100. ^ Westcott, Brian. "NWA National Wrestling Alliance/Cyberspace Wrestling Federation CSWF/NWA Cyberspace Tag Team Title history". Solie. http://www.solie.org/titlehistories/ttcswf.html. เรียกข้อมูลเมื่อ June 14, 2008. 
  101. ^ Westcott, Brian. "NWA – National Wrestling Alliance NWA Ohio Valley Wrestling Heavyweight/Ohio Valley Wrestling Heavyweight Title history". Solie. http://www.solie.org/titlehistories/ovhtnwa.html. เรียกข้อมูลเมื่อ June 14, 2008. 
  102. ^ Westcott, Brian. "NWA – National Wrestling Alliance NWA Ohio Valley Wrestling Southern Tag Team Title history". Solie. http://www.solie.org/titlehistories/ovsttnwa.html. เรียกข้อมูลเมื่อ June 14, 2008. 
  103. ^ "NWA – National Wrestling Alliance NWA Ohio Valley Wrestling Hardcore/Ohio Valley Wrestling Television history". Solie. http://www.solie.org/titlehistories/ovtvnwa.html. เรียกข้อมูลเมื่อ June 14, 2008. 
  104. ^ Pro Wrestling Illustrated 33 (ฉบับที่ 3): 74–75. 2012. 
  105. ^ Pro Wrestling Illustrated 33 (ฉบับที่ 3): 80–81. 2012. 
  106. ^ Pro Wrestling Illustrated 33 (ฉบับที่ 3): 76–77. 2012. 
  107. ^ Pro Wrestling Illustrated 33 (ฉบับที่ 3): 84–85. 2012. 
  108. ^ Passero, Mitch (April 12, 2012). "Chris Jericho ruins CM Punk’s "metal" moment". WWE. http://www.wwe.com/inside/overtheropes/jericho-ruins-punks-moment. เรียกข้อมูลเมื่อ April 12, 2012. 
  109. ^ "CM Punk's first ECW Championship reign". WWE. http://www.wwe.com/shows/ecw/history/ecwchampionship/20070901punk. เรียกข้อมูลเมื่อ June 14, 2008. 
  110. ^ "CM Punk's first World Heavyweight Championship reign". WWE. http://www.wwe.com/inside/titlehistory/worldheavyweight/200806011. เรียกข้อมูลเมื่อ June 30, 2008. 
  111. ^ "CM Punk's second World Heavyweight Championship reign". WWE. http://www.wwe.com/inside/titlehistory/worldheavyweight/2009042611. เรียกข้อมูลเมื่อ June 9, 2009. 
  112. ^ "CM Punk's third World Heavyweight Championship reign". WWE. http://www.wwe.com/inside/titlehistory/worldheavyweight/20090823. เรียกข้อมูลเมื่อ August 23, 2009. 
  113. ^ "CM Punk's first WWE Championship reign". WWE. http://www.wwe.com/inside/titlehistory/wwechampionship/25026075. เรียกข้อมูลเมื่อ February 5, 2012. 
  114. ^ "CM Punk's second WWE Championship reign". WWE. http://www.wwe.com/inside/titlehistory/wwechampionship/25045682. เรียกข้อมูลเมื่อ February 5, 2012. 
  115. ^ "Punk and Kingston's first World Tag Team Championship reign". WWE. http://www.wwe.com/inside/titlehistory/worldtagteam/20081027WorldTagChamps. เรียกข้อมูลเมื่อ October 28, 2008. 
  116. ^ "CM Punk's first Intercontinental Championship reign". WWE. http://www.wwe.com/inside/titlehistory/intercontinental/9155998. เรียกข้อมูลเมื่อ February 26, 2009. 
  117. ^ Adkins, Greg (December 13, 2010). "Saluting the Slammys". WWE. http://www.wwe.com/shows/raw/archive/12132010/mainarticle/. เรียกข้อมูลเมื่อ January 30, 2011. 
  118. ^ "WWE.com Exclusive Slammy Awards 2011". WWE. http://www.wwe.com/shows/raw/2011-12-12/exclusive-slammy-awards-2011. เรียกข้อมูลเมื่อ 2012-12-12. 
  119. ^ "Rey Mysterio shaves CM Punk's head". World Wrestling Entertainment. http://www.wwe.com/shows/wweoverthelimit/currentepisode/14384892/. เรียกข้อมูลเมื่อ May 23, 2010. 

[แก้] แหล่งข้อมูลอื่น

Commons:Category
คอมมอนส์ มีภาพและสื่ออื่น ๆ เกี่ยวกับ:
ซีเอ็ม พังค์

ดึงข้อมูลจาก "http://th.wikipedia.org/w/index.php?title=ซีเอ็ม_พังค์&oldid=4031137".
เครื่องมือส่วนตัว

สิ่งที่แตกต่าง
การกระทำ
ป้ายบอกทาง
มีส่วนร่วม
พิมพ์/ส่งออก
เครื่องมือ
ภาษาอื่น