ซัวเถา
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 |
บทความนี้มีอักษรจีนปรากฏอยู่ คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถามหรือสัญลักษณ์อื่นแทนตัวอักษร หากคอมพิวเตอร์ของคุณไม่สามารถแสดงผลได้อย่างถูกต้อง |
ซัวเถา หรือ ซ่านโถว ในภาษาจีนกลาง (Shantou 汕頭 汕头）เป็นหนึ่งในจังหวัดของจีนที่ตั้งอยู่ในมณฑลกวางตุ้ง มีเนื้อที่ 234 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,846,400 คน
เนื้อหา |
[แก้] ที่ตั้ง
จังหวัดซัวเถา ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลกวางตุ้ง (广东省) ทิศทางใต้และทิศตะวันตกติดจังหวัดเจียหยาง ในภาษาจีนกลาง กิ๊กเอี๊ยว ในภาษาแต้จิ๋ว (揭阳 หรือ 揭陽縣 掲陽市) ทางทิศเหนือติดจังหวัดฉาวโจว ในภาษาจีนกลาง แต้จิ๋ว ในภาษาแต้จิ๋ว (潮州市) และทางทิศตะวันออกติดทะเลจีนใต้
[แก้] ประวัติ
เมืองซัวเถา ในสมัยราชวงศ์ราชวงศ์ซ้อง เคยเป็นเมืองท่าของ เมืองถัวเจียง (鮀江都) และ อำเภอเจียหยาง (揭陽縣) มีชื่อว่า เมืองซ่าหลิ่ง (廈嶺) ในสมัยราชวงศ์หยวน ในปีพ.ศ. 2106 เมืองซัวเถาเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเฉิงไห่ หรือเถ่งไฮ่ ในภาษาแต้จิ๋ว (澄海縣) จังหวัดฉาวโจวหรือจังหวัดแต้จิ๋วในปัจจุบัน ในตอนนั้นเมืองซัวเถาถูกเรียกว่า ชาชานปิง (沙汕坪) ส่วนคำว่าซัวเถานั้นถูกเรียกเมื่อคริศตศตวรรษที่ 17 จากเครื่องชามที่เรียกว่า ชาชาน โทวเปาไท (沙汕頭炮臺) และก็ได้มาเป็นเมืองเมื่อ พ.ศ. 2452
[แก้] เขตปกครอง
- ตำบลหลงหู (龍湖區)
- ตำบลจินหยวน (金園區)
- ตำบลเจินผิง (升平區)
- ตำบลต๋าห่าว (達濠區)
- ตำบลเหอผู่ (河浦區)
- อำเภอหนานโอว (南澳縣) เกาะ
- เมืองเฉาหยาง (潮陽市)
- เมืองเฉิงไห่ (澄海市)
[แก้] ความสัมพันธ์กับต่างประเทศ
รัฐบาลจีนได้บอกว่าได้มีชาวจีน 2ล้านกว่าคนที่อพยบไปจากจังหวัดซัวเถา ในช่วงเวลาที่แตกต่างกัน โดยมีเหตุผลจากสงครามกับพวกมองโกลและแมนจูเรียที่บุกผ่านกำแพงเมืองจีนทางภาคเหนือมาปกครองจีน รวมทั้งครั้งสงครามโลกครั้งที่2ที่ต้องทำสงครามกับญี่ปุ่น ทำให้ผู้คนในซัวเถาอดอยากจากภัยสงครามจึงอพยพ โดยส่วนมากจะอพยบไปที่ประเทศไทยผ่านแม่น้ำโขง และ สิงคโปร์ ดังนั้นเมืองนี้จึงมีเครื่องบินที่เชื่อมระหว่างกรุงเทพมหานคร และ จังหวัดซัวเถา
[แก้] ภาษา
เนื่องจากติดกับจังหวัดแต้จิ๋ว จึงใช้ภาษาแต้จิ๋วปัจจุบันเรียกว่า เตี่ยซัวอ่วยหรือ ฉาวซ่านฮว่าหรือ แต่จิวอ่วย หรือแปะอ่วย เป็นภาษาพูด มีระดับเสียงดนตรี8เสียง (ภาษาไทยมีแค่ 5) ในภาษาจีนกลาง (潮汕话) เป็นภาษาท้องถิ่น และใช้ ภาษาจีนกลางเป็นภาษาราชการ เนื่องจากเป็นจังหวัดหนึ่งในมณฑลกวางตุ้ง จึงสามารถใช้ภาษากวางตุ้งได้ในการติดต่อสื่อสาร หรือทำธุรกิจ และนับเป็นหนึ่งในชาวแต้จิ๋ว ปัจจุบันเรียก เตี่ยซัวนังหรือฉาวซ่านเหริน ในภาษาจีนกลาง (潮汕人)
Riddle
ทีเต้งเจ็กเหลียบแช ตี่แอ๋คุยจือแจ จือแจมึ้งห่งบ่วยคุย อาโน้วเคาไอ่เจียะอิ่วตุย อิ่ยตุยห่งบ่วยเซ็ก อาโน้วเคาไอ่เจียะเน็ก เน็กห่งบ่วยกั๊วะ อาโน้วเคาไอ่เจียะหวงกั๊วะ หวงกั๊วะห่งบ่วยลิ่ว อาโน้วเคาไอ่เจียะจิ้ว จิ้วห่งบ่วยเก็ก อาโน้วเคาไอเจียะเฉ็ก เฉ็กห่งบ่วยโอย อาโน้วเคาไอเจียะโกย โกยห่งบ่วยไท้ อาโน้วเคาไอเจียะไล้ ไล้ห่งบ่วยเตียะ อาโน้วเค้าเลี่ยวแปะแปะเหียะ
[แก้] แหล่งข้อมูลอื่น
- Official government website
- Shantou Daily
- Guangdong Statistical Yearbook
- แผนที่และภาพถ่ายทางอากาศของ ซัวเถา
- ภาพถ่ายดาวเทียม จาก วิกิแมเปีย หรือ กูเกิลแมปส์
- แผนที่ จาก มัลติแมป หรือ โกลบอลไกด์
- ภาพถ่ายทางอากาศ จาก เทอร์ราเซิร์ฟเวอร์
พิกัดภูมิศาสตร์: 23°21′00″N 116°40′00″E / 23.35°N 116.666667°E
|
|||||||||||||
|
||||||||||
บทความเกี่ยวกับประเทศจีน ประวัติศาสตร์จีน หรือภาษาจีนนี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยเพิ่มข้อมูล สถานีย่อย:ประเทศจีน
