จิ๋นซีฮ่องเต้

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ฉินฉื่อหฺวังตี้
Qin Shi Huangdi
秦始皇帝
พระเจ้าแผ่นดินฉิน
ครองราชย์ 7 พฤษภาคม 247 – 220 ก่อนคริสตกาล
พระเจ้าแผ่นดินจีน
ครองราชย์ 220 ก่อนคริสตกาล – 10 กันยายน 210 ก่อนคริสตกาล
พระโอรส-พระธิดา
ฝูซู (扶蘇)
• เกา (高)
พระนามเต็ม
ชื่อบรรพชน: อิ๋ง (嬴)
ชื่อสกุล: เจ้า (趙)
ชื่อตัว: เจิ้ง (正)
ราชวงศ์ ฉิน
พระบิดา พระเจ้าจวังเซียง
พระมารดา สนมเจ้า
ประสูติ 7 กุมภาพันธ์ 260 ก่อนคริสตกาล
สวรรคต 10 สิงหาคม 210 ก่อนคริสตกาล
(50 พรรษา[2])

ฉินฉื่อหฺวังตี้ ตามสำเนียงกลาง หรือ จิ๋นซีฮ่องเต้ ตามสำเนียงอื่น (จีน: 秦始皇帝; พินอิน: Qín Shǐ Huángdì; 260–210 ก่อนคริสตกาล[3]) เป็นชื่อที่ปัจจุบันใช้เรียกพระเจ้าเจิ้ง (政 Zhèng ?) แห่งเมืองฉิน มีความหมายตรงตัวว่า "ปฐมจักรพรรดิฉิน"

พระองค์ทรงสถาปนาราชวงศ์ฉินเมื่อปีที่ 220 ก่อนคริสตกาล และทรงผนวกดินแดนจีนสำเร็จในปีที่ 221 ก่อนคริสตกาล เป็นอันสิ้นสุดยุครณรัฐ[4] พระองค์ไม่ทรงใช้ตำแหน่ง "หฺวัง" (ราชา) ดังที่เคยใช้กันมาในสมัยราชวงศ์ซางและราชวงศ์โจว แต่ทรงใช้ตำแหน่ง "หฺวังตี้" (ราชาธิราช หรือนิยมแปลกันว่า จักรพรรดิ) จึงถือกันว่า ทรงเป็นจักรพรรดิพระองค์แรกแห่งประเทศจีน ตำแหน่ง "หฺวังตี้" นี้พระเจ้าแผ่นดินจีนทรงใช้สืบต่อกันมาอีกสองพันปี

ในรัชสมัยของพระองค์ แม่ทัพนายกองของพระองค์มีบทบาทอย่างยิ่งในการขยายแว่นแคว้น การรบกับเผ่าเยฺว่ทางใต้เมืองฉู่ทำให้ดินแดนไป่เยฺว่ของเมืองหูหนานและกวั่งตงตกเป็นของเมืองฉิน ส่วนการรบกับพวกซฺยงหนูในเอเชียตอนกลางส่งผลให้เมืองฉินได้ดินแดนเอ้อเอ่อร์ตัวซือของกลุ่มซฺยงหนู แม้ที่สุดแล้วจะเป็นเหตุให้มั่วตู๋ ฉันยฺหวี ผู้นำซฺยงหนู สามารถผนวกดินแดนได้บ้างก็ตาม พระองค์ยังได้อำมาตย์ราชเสวกหลายคน เช่น หลี่ ซือ เจ้าพระยามหาอุปราช มาช่วยปฏิรูปการเมืองและเศรษฐกิจเพื่อจัดระเบียบประเพณีอันหลากหลาย[4] เป็นเหตุให้ทรงเผาตำราและฆ่าบัณฑิตเป็นจำนวนมาก[1] พระองค์ยังทรงรวมกำแพงเมืองซึ่งกระจัดกระจายอยู่ทั่วไปนั้นเข้าเป็นกำแพงเมืองจีน สร้างถนนหนทางระบบใหม่เป็นการใหญ่ และสร้างสุสานหลวงโดยมีรูปปั้นองครักษ์ขนาดเท่าคนจริงคอยพิทักษ์อยู่ ระหว่างที่เสด็จอยู่ในราชสมบัตินั้น พระองค์ทรงเสาะแสวงหาน้ำอมฤตมาตลอด แต่สุดท้ายก็สวรรคตเมื่อปีที่ 210 ก่อนคริสตกาล[1]

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 1.2 Ren Changhong & al. Rise and Fall of the Qin Dynasty. Asiapac Books PTE Ltd., 2000. ISBN 981-229-172-5.
  2. จีนถือกันว่า 49 พรรษา[1]
  3. Wood, Frances. (2008). China's First Emperor and His Terracotta Warriors, pp. 2-33. Macmillan Publishing, 2008. ISBN 0-312-38112-3.
  4. 4.0 4.1 Duiker, William J. & al. World History: Volume I: To 1800, 5th ed., p. 78. Thomson Higher Education Publishing, 2006. ISBN 0-495-05053-9.
ก่อนหน้า จิ๋นซีฮ่องเต้ ถัดไป
จวังเซียง 2leftarrow.png พระเจ้าแผ่นดินฉิน
(246–221 ก่อนคริสตกาล)
2rightarrow.png สี่อิง
เพิ่งสถาปนาตำแหน่ง 2leftarrow.png พระเจ้าแผ่นดินจีน
ราชวงศ์ฉิน
(221–210 ก่อนคริสตกาล)
2rightarrow.png หูไห่