จัสติน บีเบอร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ประวัติ[แก้]

บีเบอร์เกิดเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1994 ณ ลอนดอน รัฐออนแทริโอ และโตในเมืองสแตรตฟอร์ด แม่ของเขา แพดตี้ แมลลิที (Pattie Mallette) อายุ 18 ปีตอนที่เธอได้มีลูกชายแมลลิทีได้ทำงานด้านสำนักงานโดยมีเงินเดือนต่ำ โดยเธอเลี้ยงดูบีเบอร์โดยตัวคนเดียว ยังไงก็ตาม บีเบอร์ก็ยังติดต่อกับพ่อของเขา เจเรมี บีเบอร์ (Jeremy Bieber)[1][2] และเมื่อเขาโตขึ้น บีเบอร์ได้เริ่มเรียนเปียโน, กลองชุด, กีตาร์, และทรัมเป็ต ด้วยตัวเอง[3] จนกระทั่งปี ศ.ศ. 2007 ตอนที่เขาอายุ 12 ปี บีเบอร์ได้ร้องเพลงของ Ne-Yo ชื่อเพลง "So Sick" ในการแข่งขันร้องเพลงที่สแตรตฟอร์ด และเขาได้ที่สอง[4] แมลลิที้ได้โพสวีดีโอขึ้นเว็บไซต์ยูทูบเพื่อให้ครอบครัวและเพื่อนๆของเขาได้ชม และเธอก็เริ่มโพสวีดีโอที่เขาได้ร้องเพลงอื่นๆ จนกระทั่งเขาเริ่มมีชื่อเสียงจากเว็บไซต์นี้[5]

จนกระทั่ง สกูเตอร์ เบราน์ (Scooter Braun) นักการตลาดของ So So Def ในตอนนั้น ได้เข้าไปดูวีดีโอของบีเบอร์โดยบังเอิญ[1] เบราน์สนใจในตัวบีเบอร์มากและเริ่มตามหาตัวเขา จนกระทั่งสามารถติดต่อแมลลิที้ได้ และเธอได้ตกลงที่จะให้พาตัวบีเบอร์ไป จนอายุ 13 ปี[5]แอตแลนตา รัฐจอร์เจีย เขาได้ทดลองอัดเสียง[1] และในสัปดาห์ต่อมานั่นเองเขาก็ได้ลองร้องเพลงให้อัชเชอร์ฟัง[6] ซึ่งต่อมาก็ได้ให้เขาเซ็นสัญญากับ Island Def Jam Music Group และ Island Records ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2008[5] ซึ่งมีการกล่าวว่าจัสติน ทิมเบอร์เลค ก็ได้ขอเซ็นสัญญากับบีเบอร์เช่นเดียวกัน แต่เขานั่นเลือกที่จะเซ็นสัญญากับอัชเชอร์ไป[7] และบีเบอร์ก็ได้ย้ายมาอยู่ที่แอตแลนต้า ซึ่งเป็นถิ่นที่อัชเชอร์และเบราน์ทำงาน

ผลงาน[แก้]

ค.ศ. 2008–2010: อีพี มายเวิลด์ และอัลบั้มมายเวิลด์ 2.0[แก้]

ซิงเกิลแรกของเขา "One Time" ได้เปิดตัวผ่านสถานีวิทยุในตอนที่เขากำลังทำอัลบั้มอยู่ และเพลงนี้ได้ขึ้นไปอยู่อันดับที่ 12 ของฮอต 100 ของแคนาดา ในช่วงสัปดาห์แรกของเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2009 และหลงจากนั้นก็อยู่ที่อันดับที่ 17 ของบิลบอร์ดฮอต 100 จนกระทั่งปี ค.ศ. 2009 ผลงานก็ได้ออกไปสู่ตลาดสากล และได้รางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวในแคนาดาและสหรัฐอเมริกา แผ่นเสียงทองคำในออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ อัลบั้มแรกของบีเบอร์ "มายเวิลด์" (My World) ได้ออกจำหน่ายในวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009 และอีกสามซิงเกิล "One Less Lonely Girl", "Love Me", และ "Favorite Girl" ได้ออกจำหน่ายบนไอทูนส์สโตร์ และขึ้นอันดับชาร์จใน 40 อันดับของบิลบอร์ดฮอต 100 เพลง "One Less Lonely Girl" ได้เปิดตัวในสถานีวิทยุ และไต่ไปถึง 1 ใน 15 อันดับของแคนาดา และ สหรัฐอเมริกา และได้รางวัลแผ่นเสียงทองคำในเวลาต่อมา ส่วน อีพี มายเวิลด์ ก็ได้รางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวในสหรัฐอเมริกาและแคนาดา และแผ่นเสียงเงินในอังกฤษ และเพื่อการประชาสัมพันธ์อัลบั้ม บีเบอร์ได้ออกงานเช่น mtvU's VMA 09 Tour, รายการ The Dome ของยุโรป, YTV's The Next Star, The Today Show, The Wendy Williams Show, Lopez Tonight, The Ellen DeGeneres Show, It's On with Alexa Chung, Good Morning America, Chelsea Lately, และ BET's 106 and Park กับ ริอานน่า นอกจากนั้นยังเป็นแขกรับเชิญในรายการของ True Jackson, VP ในช่วงปี ค.ศ. 2009

จัสติน บีเบอร์ เมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 2009 ณ ร้าน Nintendo World Store

บีเบอร์ได้ร้องเพลงของ สตีวี วันเดอร์ (Stevie Wonder) "Someday at Christmas" สำหรับประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา บารัก โอบามา และสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งแห่งสหรัฐอเมริกา มิเชลล์ โอบามา ที่ทำเนียบขาวสำหรับวันคริสต์มาสในวอชิงตัน ดี.ซี. และออกอากาศในวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2009 บนสถานีโทรทัศน์ช่อง TNT ของสหรัฐอเมริกา และยังร้องเพลงในงาน Dick Clark's New Year's Rockin' Eve ร่วมกับไรอัน ซีเครสต์ ในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2009 บีเบอร์ได้เป็นพรีเซ็นเตอร์ในงาน the 52nd Grammy Awards ในวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2010 ได้รับเชิญในการบันทึกเสียงเพลง วีอาร์เดอะเวิลด์ 25 ฟอร์ เฮติ (We Are The World for its 25th anniversary to benefit Haiti) เนื่องจากในเหตุแผ่นดินไหวที่ประเทศเฮติ บีเบอร์ได้ร้องในช่วงท่อนเปิดเพลง เช่นเดียวกับไลโอเนล ริชชี ในเวอร์ชันต้นตำรับ และในวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 2010 ก็ยังได้ไปร้องในเวอร์ชันของ K'naan's "Wavin' Flag" บันทึกเสียงโดยกลุ่มศิลปินวัยรุ่นชาวแคนาดา สำหรับเฮติ โดยบีเบอร์ได้ร้องในช่วงท่อนปิดเพลง

เพลงซิงเกิล "Baby" โดยร่วมกับลูดาคริส ได้เปิดตัวในเดือนมกราคม ค.ศ. 2010 และได้ฮิตมากที่สุดเท่าที่เคยมีมา ได้ติดชาร์ต 1 ใน 5 ของสหรัฐอเมริกา และติด 1 ใน 10 อันดับของ 7 ประเทศทั่วโลก และอีกสองซิงเกิล "Never Let You Go" และ "U Smile" ได้ไต่อันดับฮิต 30 อันดับในสหรัฐของฮอต 100 และ 20 อันดับฮิตของแคนาดา และมันได้ขึ้นมาอันดับ 1 ของบิลบอร์ด 200 ของสหรัฐอเมริกา ทำให้บีเบอร์เป็นคนที่ติดอันดับ 1 ที่อายุน้อยที่สุดเช่นเดียวกับสตีวี วันเดอร์ในปี ค.ศ. 1963 นอกจากนั้นอัลบั้มมายเวิลด์ 2.0 (My World 2.0) ยังเปิดตัวขึ้นอันดับ 1 ในอัลบั้มชาร์ตของแคนาดา ไอริช ออสเตรเรีย และนิวซีแลนด์ และไต่ขึ้น 1 ใน 10 อันดับของ 15 ประเทศทั่วโลก และเพื่อการประชาสัมพันธ์อัลบั้ม บีเบอร์ยังได้ไปร่วมออกงาน The 2010 Kids Choice Awards, Nightline, The Late Show กับ เดวิด เลตเทอร์แมน, The Dome and 106 and Park วันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 2010 ได้เป็นนักร้องรับเชิญในแซตเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์ และวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 2010 ได้แสดงในงาน The Macy's Fourth of July Fireworks Spectacular ในนครนิวยอร์ก และซิงเกิลที่สองของมายเวิลด์ 2.0 "Somebody to Love" ได้เปิดตัวในเดือนเมษายน ค.ศ. 2010 แต่กลับล้มเหลวในชาร์ตต่างๆ แต่ต่อมาก็ได้มีการเปิดตัวรีมิกซ์ใหม่โดยร่วมกับอัชเชอร์ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2010 และได้ติดอันดับ 15 บนบิลบอร์ดฮอต 100

  1. 1.0 1.1 1.2 Hoffman, Jan (December 31, 2009). "Justin Bieber is Living the Tween Idol Dream". The New York Times (The New York Times Company). 
  2. Bartolomeo, Joey (June 20, 2010). "Meet Justin Bieber's Rockin' Dad". People (Time Inc.). 
  3. "The Today Show + Justin Bieber = Awesome". Island Def Jam (Universal Music Group). September 11, 2009. สืบค้นเมื่อ September 22, 2009. 
  4. Mitchell, Gail (2009-04-28). "Usher Introduces Teen Singer Justin Bieber". Billboard. สืบค้นเมื่อ 2009-07-23. 
  5. 5.0 5.1 5.2 Herrera, Monica (July 13, 2009). ""Time" is right for teen singer Justin Bieber". Reuters (Thomson Reuters). สืบค้นเมื่อ July 22, 2009. 
  6. TJ (August 11, 2009). "Neon Limelight Interviews: Usher Protegé Justin Bieber: Accidental Star". Neon Limelight. สืบค้นเมื่อ August 11, 2009. 
  7. Vena, Jocleyn; Kos, Saimon (September 13, 2009). "Justin Bieber's Debut Album Isn't Just About Teen Love". MTV. MTV Networks. สืบค้นเมื่อ September 13, 2009.