จักรวรรดิข่านจักกาไท

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
จักรวรรดิข่านจักกาไท
Цагадайн улс
Tsagadai Khan Uls
ส่วนหนึ่งของจักรวรรดิมองโกลและเป็นจักรวรรดิอิสระต่อมา

ค.ศ. 1225ค.ศ. 1687
 

 

จักรวรรดิข่านจักกาไท (เขียว) ราว ค.ศ. 1300
เมืองหลวง อัลมาลิค, คาร์ชิ
ภาษา มองโกล, เตอร์กิก
ศาสนา Tengerism, พุทธศาสนา, คริสต์ศาสนา ต่อมา อิสลาม
รัฐบาล กษัตริย์ที่มาจากกึ่งการเลือกตั้ง แต่ต่อมาเป็นการสืบราชวงศ์
ข่าน
 -  ค.ศ. 1225–1242 จักกาไทข่าน
 -  ค.ศ. 1388-1402 สุต่านมาห์มุด
 -  ค.ศ. 1681-1687 มุฮัมมัด อิมินข่าน
การปกครอง Kurultai
 -  Upper house -
 -  Lower house -
ยุคประวัติศาสตร์ ยุคกลางตอนปลาย
 -  จักกาไทข่านได้รับบางส่วนของจักรวรรดิมองโกล ค.ศ. 1225
 -  จักรวรรดิแทบเป็นอิสระหลังจากการเสียชีวิตของมองเคข่าน ค.ศ. 1260
 -  ทำสัญญาสงบศึกกับเตมูร์ ข่านแห่งราชวงศ์หยวน และจักรวรรดิข่านอื่นๆ ของจักรวรรดิมองโกลและยอมรับอำนาจการเป็นเกรตข่าน ค.ศ. 1304
 -  ยึดทรานส์อ็อกเซียนาโดยตีมูร์ ค.ศ. 1370
 -  ดินแดนที่เหลือตกไปเป็นของ Apaq Khoja และ Ak Tagh ด้วยความช่วยเหลือของดซุงการ์ ค.ศ. 1687

จักรวรรดิข่านจักกาไท (อังกฤษ: Chagatai Khanate หรือ Chagata, Chugta, Chagta, Djagatai, Jagatai, Chaghtai) เป็นจักรวรรดิมองโกลแต่ต่อมาเปลี่ยนไปเป็นเตอร์กิก[1] จักรวรรดิข่านปกครองโดยข่านจักกาไทพระราชโอรสองค์ที่สองของเจงกีส ข่าน และผู้สืบเชื้อสายต่อจากพระองค์ เดิมจักรวรรดิข่านจักกาไทเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิมองโกลแต่ต่อมาแยกตัวมาเป็นอาณาจักรอิสระ

ในจุดที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13 จักรวรรดิข่านมีอาณาบริเวณตั้งแต่อมูดาร์ยา (Amu Darya) ทางใต้ของทะเลอารัลไปจนถึงเทือกเขาอัลไตในบริเวณเขตแดนที่ปัจจุบันคือมองโกเลียและจีน[2]

จักรวรรดิข่านรุ่งเรืองในรูปใดรูปหนึ่งมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1220 จนกระทั่งถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 แม้ว่าทางครึ่งตะวันตกของจักรวรรดิจะเสียไปกับตีมูร์ ในคริสต์ทศวรรษ 1360 แต่ครึ่งตะวันออกยังคงอยู่ในมือของข่านจักกาไทที่บางครั้งก็เป็นปฏิปักษ์ต่อหรือบางครั้งก็เป็นพันธมิตรกับผู้ครองจักรวรรดิตีมูร์ต่อมา ในที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 17 จักรวรรดิข่านจักกาไทที่ยังคงเหลือก็ตกไปอยู่ภายใต้การปกครองของระบบเทวาธิปไตยของ Apaq Khoja และผู้สืบเชื้อสาย, โคจิจัน (Khojijan) ผู้ครองเติร์กสถานตะวันออก (East Turkestan) ภายใต้ดซุงการ์ (Dzungar) และในที่สุดประมุขของแมนจู

อ้างอิง[แก้]

  1. Xinjiang: China's Muslim Borderland, S. Frederick Starr, pg. 243
  2. See Barnes, Parekh and Hudson, p. 87; Barraclough, p. 127; Historical Maps on File, p. 2.27; and LACMA for differing versions of the boundaries of the khanate.

ดูเพิ่ม[แก้]