จักรวรรดิข่านจักกาไท
 |
บทความนี้ใช้ระบบคริสต์ศักราช เพราะอ้างอิงคริสต์ศักราชและคริสต์ศตวรรษ หรืออย่างใดอย่างหนึ่ง |
| จักรวรรดิข่านจักกาไท Цагадайн улс Tsagadai Khan Uls |
||||
| ส่วนหนึ่งของจักรวรรดิมองโกลและเป็นจักรวรรดิอิสระต่อมา | ||||
|
||||
 |
||||
| เมืองหลวง | อัลมาลิค, คาร์ชิ | |||
| ภาษา | มองโกล, เตอร์กิก | |||
| ศาสนา | Tengerism, พุทธศาสนา, คริสต์ศาสนา ต่อมา อิสลาม | |||
| รัฐบาล | กษัตริย์ที่มาจากกึ่งการเลือกตั้ง แต่ต่อมาเป็นการสืบราชวงศ์ | |||
| ข่าน | ||||
| - ค.ศ. 1225–1242 | จักกาไทข่าน | |||
| - ค.ศ. 1388-1402 | สุต่านมาห์มุด | |||
| - ค.ศ. 1681-1687 | มุฮัมมัด อิมินข่าน | |||
| สภา | Kurultai | |||
| - Upper house | - | |||
| - Lower house | - | |||
| ยุคประวัติศาสตร์ | ยุคกลางตอนปลาย | |||
| - จักกาไทข่านได้รับบางส่วนของจักรวรรดิมองโกล | ค.ศ. 1225 | |||
| - จักรวรรดิแทบเป็นอิสระหลังจากการเสียชีวิตของมองเคข่าน | ค.ศ. 1260 | |||
| - ทำสัญญาสงบศึกกับเตมูร์ ข่านแห่งราชวงศ์หยวน และจักรวรรดิข่านอื่นๆ ของจักรวรรดิมองโกลและยอมรับอำนาจการเป็นเกรตข่าน | ค.ศ. 1304 | |||
| - ยึดทรานส์อ็อกเซียนาโดยตีมูร์ | ค.ศ. 1370 | |||
| - ดินแดนที่เหลือตกไปเป็นของ Apaq Khoja และ Ak Tagh ด้วยความช่วยเหลือของดซุงการ์ | ค.ศ. 1687 | |||
จักรวรรดิข่านจักกาไท (อังกฤษ: Chagatai Khanate หรือ Chagata, Chugta, Chagta, Djagatai, Jagatai, Chaghtai) เป็นจักรวรรดิมองโกลแต่ต่อมาเปลี่ยนไปเป็นเตอร์กิก[1] จักรวรรดิข่านปกครองโดยข่านจักกาไทพระราชโอรสองค์ที่สองของเจงกีส ข่าน และผู้สืบเชื้อสายต่อจากพระองค์ เดิมจักรวรรดิข่านจักกาไทเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิมองโกลแต่ต่อมาแยกตัวมาเป็นอาณาจักรอิสระ
ในจุดที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13 จักรวรรดิข่านมีอาณาบริเวณตั้งแต่อมูดาร์ยา (Amu Darya) ทางใต้ของทะเลอารัลไปจนถึงเทือกเขาอัลไตในบริเวณเขตแดนที่ปัจจุบันคือมองโกเลียและจีน[2]
จักรวรรดิข่านรุ่งเรืองในรูปใดรูปหนึ่งมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1220 จนกระทั่งถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 แม้ว่าทางครึ่งตะวันตกของจักรวรรดิจะเสียไปกับตีมูร์ ในคริสต์ทศวรรษ 1360 แต่ครึ่งตะวันออกยังคงอยู่ในมือของข่านจักกาไทที่บางครั้งก็เป็นปฏิปักษ์ต่อหรือบางครั้งก็เป็นพันธมิตรกับผู้ครองจักรวรรดิตีมูร์ต่อมา ในที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 17 จักรวรรดิข่านจักกาไทที่ยังคงเหลือก็ตกไปอยู่ภายใต้การปกครองของระบบเทวาธิปไตยของ Apaq Khoja และผู้สืบเชื้อสาย, โคจิจัน (Khojijan) ผู้ครองเติร์กสถานตะวันออก (East Turkestan) ภายใต้ดซุงการ์ (Dzungar) และในที่สุดประมุขของแมนจู
อ้างอิง [แก้]
ดูเพิ่ม [แก้]
|
||||||||||||||
บทความเกี่ยวกับประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยเพิ่มข้อมูล ดูเพิ่มที่ สถานีย่อย:ประวัติศาสตร์
