คำหยาบ
คำหยาบคาย หรือ คำหยาบ หมายถึงคำที่สื่อถึงความไม่สุภาพ สื่อความความหมายในแง่ที่ไม่ดี หรือ ฟังไม่ไพเราะ ซึ่งรวมถึงคำที่สื่อเรื่องเพศ การด่าทอ การดูหมิ่น โดยมารยาททางสังคม การใช้คำหยาบเป็นเรื่องที่น่ารังเกียจ สำหรับภาษาไทยอาจระบุเนื้อหาของคำหยาบไม่เหมือนกันตามแต่ละระดับสังคมและภาษาของแต่ละท้องถิ่น การใช้คำหยาบขึ้นอยู่กับวาระและกลุ่มบุคคลที่สื่อสาร โดยในแต่ละยุคจะมีการถือเรื่องศัพท์แสลงต่างกัน
เนื้อหา |
[แก้] คำต้องห้าม
คำต้องห้าม หมายถึง คำศัพท์ที่ถือว่ากันว่าไม่สุภาพอย่างยิ่ง และไม่ควรพูด ในแต่ละสังคมและวัฒนธรรมมีคำต้องห้ามที่แตกต่างกัน และแม้ในสังคมที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกัน คำต้องห้ามของสังคมหนึ่ง อาจเป็นคำศัพท์ทั่วไปของอีกสังคมหนึ่งก็ได้
คำต้องห้ามมักจะมีความหมายเกี่ยวข้องกับเรื่องเพศ การขับถ่าย ความตาย หรือการสูญเสีย นอกจากนี้ยังมีคำศัพท์อื่นๆ ที่นำมาใช้ด่าว่า หรือตำหนิอย่างรุนแรง
[แก้] คำหยาบระดับต้น
เป็นที่นิยมพูดทั่วไป แต่บางครั้งไม่เหมาะสมในการสื่อสารอย่างเป็นทางการ ขณะที่สังคมบางกลุ่มใช้กันปกติ
- คำที่เกี่ยวกับเพศ เช่น จู๋ จิ๋ม ล่อกัน เอากัน แทงกัน เย่อกัน
- คำที่เกี่ยวกับการด่าทอ ดูหมิ่น เช่น หมา ควาย ตีน
[แก้] คำหยาบระดับกลาง
แต่นิยมพูดเฉพาะกลุ่ม กับคนสนิท เพื่อนฝูง พบได้จากภาพยนตร์บางเรื่อง แต่ไม่เหมาะสมกับการสื่อสารอย่างเป็นทางการ
- คำแทนบุคคล เช่น กู มึง ไอ้ อี
- คำที่เกี่ยวกับเพศ เช่น หำ เจี๊ยว กระดอ
- คำที่เกี่ยวกับการด่าทอ ดูหมิ่น เช่น ห่า ชาติชั่ว ระยำ ไอ้สัตว์ ไอ้เวร
[แก้] คำหยาบระดับสูง
ไม่นิยมใช้พูดกันโดยทั่วไปและมักถูกห้ามใช้ในสังคม พบมากเมื่อผู้ใช้ภาษามีอารมณ์รุนแรง
- คำที่เกี่ยวกับเพศ ได้แก่ ควย หี แตด เย็ด เงี่ยน ปี้กัน
- คำที่เกี่ยวกับการด่าทอ ดูหมิ่น ได้แก่ เหี้ย เสือก แม่ง สันดาน พ่อมึง แม่มึง ฯลฯ
- คำลงท้าย ได้แก่ วะ กาก
