คมบุ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สาหร่ายคมบุ (Saccharina japonica)
Saccharina japonica
คุณค่าทางโภชนาการต่อ 100 กรัม (3.5 ออนซ์)
พลังงาน 577 kJ (138 kcal)
56.5 g
น้ำตาล 0.6
ใยอาหาร 31.4 g
2.0 g
8.0 g
วิตามิน
วิตามินเอ
(9%)
71 μg
(8%)
850 μg
ไทอามีน (บี1)
(70%)
0.8 mg
ไรโบเฟลวิน (บี2)
(29%)
0.35 mg
ไนอาซิน (บี3)
(13%)
2 mg
(13%)
0.642 mg
โฟเลต (บี9)
(45%)
180 μg
วิตามินซี
(18%)
15 mg
วิตามินอี
(7%)
1 mg
วิตามินเค
(105%)
110 μg
โลหะรอง
แคลเซียม
(76%)
760 mg
เหล็ก
(18%)
2.4 mg
แมกนีเซียม
(152%)
540 mg
แมงกานีส
(10%)
0.2 mg
ฟอสฟอรัส
(34%)
240 mg
โพแทสเซียม
(113%)
5300 mg
โซเดียม
(180%)
2700 mg
สังกะสี
(11%)
1 mg

ประมาณร้อยละคร่าว ๆ โดยใช้การแนะนำของสหรัฐอเมริกาสำหรับผู้ใหญ่
แหล่งที่มา: USDA Nutrient Database

คมบุ (ญี่ปุ่น: 昆布 Konbu ?) หรือ ไห่ได้ (จีน: 海带 Hǎidài) เป็นสาหร่ายชนิดหนึ่ง ที่พบได้ในทะเลแถบญี่ปุ่นและเกาหลี คมบุในตลาดกว่า 90% ในญี่ปุ่น เป็นคมบุที่มาจากฟาร์มที่ส่วนใหญ่อยู่ในฮกไกโด นอกจากนี้ยังสามารถพบคมบุได้แถบทะเลเซะโตะใน ที่มีการพัฒนาเทคโนโลยีการเพาะปลูกที่ก้าวไกล

คมบุถูกนำไปประยุกต์ใช้มากมายสำหรับอาหารญี่ปุ่น โดยเฉพาะถือเป็น 1 ใน 3 วัตถุดับหลักเพื่อทำ ดะชิ (น้ำซุป) คมบุมักจะวางจำหน่ายในรูปแบบหลักๆ คือ แบบเป็นแผ่นอบแห้ง (ดะชิ คมบุ) ซึ่งนิยมที่สุด, แบบดองในน้ำส้มสายชู (ซุ คมบุ) หรือแบบชิ้นๆอบแห้ง (โบะโระ คมบุ หรือ ชิงะระ คมบุ) นอกจากนี้ ในบางครั้งยังมีการใช้คมบุสดๆทานคู่กับปลาดิบ

การทำ คมบุ ดะชิ นั้นไม่ยาก การใช้ผงคมบุนั้นเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด สำหรับการทำดะชิจากแผ่นคมบุ ขั้นตอนแรก เริ่มจากแช่คมบุแห้งในน้ำเย็น ระหว่างนั้นให้ต้มน้ำจนใกล้เดือด และนำคมบุที่คลายแล้วลงไปต้มซักพัก ก็จะได้น้ำซุปคมบุ ส่วนแผ่นคมบุนิ่มจากการต้ม โดยทั่วไปมักจะรับประทานปิดท้ายอาหาร นอกจากนี้ยังสามารถซอยเป็นเส้นเพื่อใช้ทำ สึกุดะนิ ซึ่งเป็นเส้นคมบุที่เคี่ยวในซอสถั่วเหลืองและมิริง

อ้างอิง[แก้]