กีนัว

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
Quinoa
การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์
อาณาจักร: Plantae
(unranked): Angiosperms
(unranked): Eudicots
(unranked): Core eudicots
อันดับ: Caryophyllales
วงศ์: Amaranthaceae
วงศ์ย่อย: Chenopodioideae
สกุล: Chenopodium
สปีชีส์: C. quinoa
ชื่อทวินาม
Chenopodium quinoa
Willd.
ชื่อพ้อง[1]
กีนัวสีแดง สุกแล้ว

กีนัว ชื่อวิทยาศาสตร์: Chenopodium quinoa เป็นพืชในวงศ์ Chenopodiaceae เป็นไม้ล้มลุกปีเดียว โคนต้นกลม ส่วนที่แตกใบต้นจะเป็นเหลี่ยม ต้นแก่เป็นสีเหลืองอ่อนหรือแดง ต้นอ่อนมีได้หลายสี สีแดงของพืชชนิดนี้เกิดจากเบตาไซยานิน ต้นอายุน้อยใบสีเขียวมีขนละเอียด เมื่อแก่เปลี่ยนเป็นสีเหลือง แดง หรือม่วง ดอกช่อผลมีกลีบดอกห่อหุ้ม สามารถถูออกได้ ผลมีหลายสี เมล็ดสีขาว น้ำตาลหรือดำ

พืชชนิดนี้เป็นพืชที่ปลูกในเทือกเขาแอนดีส และกระจายไปทั่วอเมริกาใต้ จากนั้นจึงแพร่กระจายไปยังประเทศอื่นๆ เมล็ดนำไปคั่วแล้วบดละเอียดทำเป็นแป้ง นำไปต้มใส่ในซุปหรือทำพาสตา เมล็ดรสชาติมันแต่อบแล้วไม่ขยายตัว นำไปทดแทนแป้งสาลีในการทำขนมปังได้บางส่วน ใบและลำต้นรับประทานเป็นผักได้ทั้งสดหรือนำไปต้ม หรือใช้เป็นอาหารสัตว์ เมล็ดคีนัวให้โปรตีนโดยเฉลี่ย 16% ของน้ำหนัก มีแป้ง 60% เม็ดแป้งขนาดเล็กมาก โดยเป็นอะมิโลส 20% และเปลี่ยนรูปเป็นวุ้นเหนียวที่ 55 องศาเซลเซียส เปลือกหุ้มเมล็ดมีสารซาโปนินที่เป็นพิษ กำจัดออกโดยการล้าง กวน ละขัดถูอย่างรุนแรงพันธุ์ที่มีรสขมมีซาโปนินสูงถึง 4%

กีนัวดิบ 100 g
คุณค่าทางโภชนาการต่อ 100 กรัม (3.5 ออนซ์)
64 g
แป้ง 52 g
ใยอาหาร 7 g
6 g
ไม่อิ่มตัวเชิงซ้อน 3.3 g
14 g
ทริปโตเฟน 0.167 g
ทรีโอนีน 0.421 g
ไอโซลิวซีน 0.504 g
ลิวซีน 0.840 g
ไลซีน 0.766 g
เมไธโอนีน 0.309 g
ซิสตีน 0.203 g
ฟีนิลอะลานีน 0.593 g
ไทโรซีน 0.267 g
วาลีน 0.594 g
อาร์จินีน 1.091 g
ฮิสทิดีน 0.407 g
อะลานีน 0.588 g
กรดแอสปาร์ติก 1.134 g
กลูตาเมต 1.865 g
ไกลซีน 0.694 g
โพรลีน 0.773 g
ซีรีน 0.567 g
วิตามิน
ไทอามีน (บี1)
(31%)
0.36 mg
ไรโบเฟลวิน (บี2)
(27%)
0.32 mg
วิตามินบี6
(38%)
0.5 mg
โฟเลต (บี9)
(46%)
184 μg
ธาตุโลหะ
แคลเซียม
(4%)
36 mg
เหล็ก
(35%)
4.6 mg
แมกนีเซียม
(55%)
197 mg
ฟอสฟอรัส
(65%)
457 mg
โพแทสเซียม
(12%)
563 mg
สังกะสี
(33%)
3.1 mg
ธาตุประกอบอื่นๆ
น้ำ 13 g

ร้อยละของปริมาณที่ต้องการในแต่ละวัน

เป็นประมาณการสำหรับผู้ใหญ่ชาวอเมริกัน
ที่มา: USDA Nutrient Database

อ้างอิง[แก้]

  • พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 10: ธัญพืช. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544.หน้า 100 – 103

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]