การสนทนาแบบเห็นหน้า

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
คนหูหนวกกำลังสนทนาแบบเห็นหน้าในที่ทำงานเพื่อสื่อสารกับผู้ฟังในลอนดอน

การสนทนาแบบเห็นหน้า (อังกฤษ: Videotelephony หรือ Video Calling) เป็นเทคโนโลยีโทรคมนาคมสำหรับการรับและส่งสัญญาณเสียงวิดีโอโดยผู้ใช้ที่อยู่ในสถานที่ที่แตกต่างกันสำหรับการสื่อสารระหว่างผู้คนในแบบเรียลไทม์

ปัจจุบัน การสนทนาแบบเห็นหน้าได้เริ่มมีบทบาทอย่างมากในรัฐบาลของหลายประเทศ, การแพทย์, การศึกษา, ธุรกิจ และการข่าว และยังเป็นประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับผู้พิการทางเสียง ที่จะสามารถใช้ภาษามือ ในการสื่อสาร

โดยในปัจจุบันก็ได้มีซอฟต์แวร์ในลักษณะเช่นนี้อยู่มากมายสำหรับผู้คนทั่วไปได้ใช้งาน ไม่ว่าจะในคอมพิวเตอร์ อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ หรือโทรศัพท์มือถือ อาทิ วินโดวส์ไลฟ์ เมสเซนเจอร์, สไกป์ หรือการเฟสไทม์ ในอุปกรณ์ไอโอเอส ซึ่งส่วนมากจะเป็นการส่งสัญญาณผ่านอินเทอร์เน็ต

ความเป็นมา[แก้]

แนวคิดของศิลปิน: การสนทนาแบบเห็นหน้ายังคงเป็นเพียงจินตนาการในปี พ.ศ. 2453

แนวคิดของเทคโนโลยีเริ่มเป็นที่นิยมในราวๆปี พ.ศ. 2430 ทั้งในสหรัฐอเมริกาและยุโรป แม้ว่าทางวิทยาศาสตร์จะต้องใช้เวลาอีกนับครึ่งศตวรรษอีกก็ตาม สิ่งเหล่านี้วิวัฒนาการมาจากการศึกษาและทดลองในด้านการโทรเลข, วิทยุ, โทรศัพท์ และ โทรทัศน์

การพัฒนาของวิดีโอและโทรทัศน์เทคโนโลยีการส่งในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรเริ่มต้นในช่วงครึ่งหลังของปี พ.ศ. 2463 เทคโนโลยีนี้ได้รับการผลักดันโดย AT&T เพื่อที่จะให้บริการเป็นส่วนเสริมจากการใช้โทรศัพท์ โดยมีองค์กรมากมายที่ชื่อว่าเทคโนโลยีนี้จะดีกว่าการสื่อสารโทรคมนาคมด้วยเสียงแบบธรรมดา อย่างไรก็ตามเทคโนโลยีคล้ายๆกันนี้ได้ถูกนำไปใช้ในการกระจายเสียงโทรทัศน์สัญญาณแอนะล็อกนานก่อนแล้ว

ความรุดหน้าในอเมริกา[แก้]

การปรับปรุงสำคัญในด้านคุณภาพการสนทนาทางวิดีโอ (Video call) ในการให้บริการสำหรับคนหูหนวกได้เกิดขึ้นในประเทศสหรัฐอเมริกาในปี พ.ศ. 2546 เมื่อ Sorenson Media Inc. (ภายหลังคือ formerly Sorenson Vision Inc.) โดยบริษัทซอฟต์แวร์เข้ารหัสและบีบอัดวิดีโอได้พัฒนา VP-100 รุ่นใช้งานคนเดียวสำหรับชุมชนคนหูหนวกโดยเฉพาะ มันถูกออกแบบมาเพื่อส่งออกวิดีโอผ่านโทรทัศน์ของผู้ใช้เพื่อลดค่าใช้จ่ายจากการซื้อกิจการ ซึ่งมันก็เป็นที่นิยมได้อย่างรวดเร็ว จากการอำนวยความสะดวกทางการศึกษาสำหรับคนหูหนวก