การประชุมเลือกตั้งพระสันตะปาปา
 |
บทความนี้ใช้ระบบปีคริสต์ศักราช เพราะอ้างอิงถึงคริสต์ศักราชและคริสต์ศตวรรษ หรืออย่างใดอย่างหนึ่ง |
การประชุมเลือกสันตะปาปา[1] (อังกฤษ: Papal conclave) คือการประชุมโดยคณะพระคาร์ดินัล (College of Cardinals) เพื่อเลือกตั้งบิชอปแห่งโรม (Bishop of Rome) ซึ่งเป็นพระสันตะปาปาองค์ใหม่หลังจากที่ตำแหน่งว่างลง พระสันตะปาปาถือกันว่าเป็นผู้สืบตำแหน่งมาจากนักบุญเปโตรผู้ถือว่าเป็นพระสันตะปาปาองค์แรก และเป็นตำแหน่งที่ถือกันว่าเป็นประมุขของคริสตจักรโรมันคาทอลิกบนโลกมนุษย์[2] การประชุมเลือกตั้งนี้เป็นการเลือกตั้งที่เก่าแก่ที่สุดที่ดำเนินการต่อเนื่องกันมาในการเลือกตั้งประมุขของคริสตจักร[3]
การเลือกตั้งหลายครั้งในอดีตมักมีการเมืองเข้ามาแซกแทรงจนทำให้บางครั้งตำแหน่งพระสันตะปาปาว่างลงเป็นระยะเวลาครั้งละนาน ๆ โดยเฉพาะในสมัยไร้พระสันตะปาปาระหว่างปี ค.ศ. 1268 ถึงปี ค.ศ. 1271 ที่มีผลทำให้มีต้องมีการเรียกประชุมสังคายนาลียงครั้งที่ 2 ในปี ค.ศ. 1274 ที่ผลของการประชุมออกมาว่าพระคาร์ดินัลผู้มีสิทธิเลือกตั้งพระสันตะปาปาต้องถูกกักตัว “ขังกุญแจ” ไว้ตามลำพัง “cum clave” (ภาษาละติน แปลว่า “ด้วยกุญแจ”) และจะไม่ได้รับการปล่อยให้ออกมาจนกว่าบิชอปแห่งโรมจะได้รับเลือก ในปัจจุบันการประชุมเลือกตั้งพระสันตะปาปากระทำกันในชาเปลซิสตินภายในพระราชวังวาติกันมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1492[4]
ในระยะสองสามร้อยปีแรกของคริสต์ศาสนามุขนายกแห่งโรมก็เช่นเดียวกับมุขนายกประจำมุขมณฑลอื่น ๆ ที่ได้รับเลือกโดยเอกฉันท์โดยนักบวชและประชาชนของมุขมณฑลที่เป็นประมุข ในกรณีนี้ก็คือกรุงโรม[5] ในปี ค.ศ. 1059 จึงได้มีการระบุคุณสมบัติของคณะพระคาร์ดินัลให้เป็นกลุ่มผู้มีสิทธิเลือกตั้งแต่เพียงกลุ่มเดียว[6] ตั้งแต่นั้นมาก็ได้มีการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงรายละเอียดเกี่ยวกับกฎการเลือกตั้งกันเรื่อยมา ในปี ค.ศ. 1970 สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 6 ก็ทรงจำกัดอายุคาร์ดินัลว่าต้องเป็นผู้มีอายุน้อยกว่า 80 ปีจึงมีสิทธิเข้าร่วมการเลือกตั้งได้
พระสันตะปาปาทรงมีสิทธิในการเปลี่ยนแปลงรายละเอียดและกฎต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับการเลือกตั้งของผู้ที่จะมาเป็นพระสันตะปาปาสืบต่อจากพระองค์ได้โดยการออกธรรมนูญพระสันตะปาปา (apostolic constitution); กฎการเลือกตั้งปัจจุบันวางรากฐานไว้โดยสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 ในธรรมนูญพระสันตะปาปา “Universi Dominici Gregis” (“the Lord's whole flock” หรือ “ธรรมนูญผู้นำกลุ่มสาวก”)[7] และต่อมาสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 สมเด็จพระสันตะปาปาองค์ปัจจุบันทรงออกบทแก้ไข “Umotu proprio” (“on his own impulse” หรือ “ธรรมนูญแรงดลใจ”) เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 2007.[8][9] พระสันตะปาปาต้องได้รับคะแนนเสียงสองในสามจากสภาคาร์ดินัลจึงจะได้รับเลือกให้เป็นพระสันตะปาปาได้
[แก้] อ้างอิง
- ^ ราชบัณฑิตยสถาน, พจนานุกรมศัพท์ศาสนาสากล อังกฤษ-ไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน, พิมพ์ครั้งที่ 3, ราชบัณฑิตยสถาน, 2552
- ^
Dowling, A. (1913). "Conclave". สารานุกรมคาทอลิก. New York: Robert Appleton Company. - ^ Baumgartner, Frederick J. 2006 November 1. "Creating the Rules of the Modern Papal Election." Election Law Journal. 3: 57-73.
- ^ Goyau, Georges (1913). "Second Council of Lyons (1274)". สารานุกรมคาทอลิก. New York: Robert Appleton Company.
- ^ Baumgartner, Frederic J. (2003) Behind Locked Doors: A History of the Papal Elections, p.4; New York: Palgrave MacMillan
- ^ At the Lateran Synod of 13 April 1059 Nicholas II decreed (In nomine Domini) that the pope is to be elected by the six cardinal bishops. quoting in footnote 30 Hans Kühner, Das Imperium der Päpste (Frankfurt am Main: Fischer Taschenbuch Verlag, 1980) 128: Eine Synode im Lateran brachte ein Papstwahldekret heraus, nach welchem Klerus und Volk der Kardinäle nur noch zustimmen konnten. College of Cardinals, Aquinas Publishing Ltd
- ^ Universi Dominici Gregis on the vacancy of the apostolic see and the election of the roman pontiff
- ^ Motu Proprio De aliquibus mutationibus in normis de electione Romani Pontificis.
- ^ BBC News "Pope alters voting for successor."
[แก้] ดูเพิ่ม
[แก้] แหล่งข้อมูลอื่น
- การเลือกตั้งพระสันตะปาปาลำดับตามคริสต์ศตวรรษ (รายละเอียดของการเลือกตั้งแต่ละครั้งระหว่างปี ค.ศ. 1061 ถึงปี ค.ศ. 2005)
บทความเกี่ยวกับประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นโครง คุณสามารถช่วยวิกิพีเดียได้โดยเพิ่มข้อมูล ดูเพิ่มที่ สถานีย่อย:ประวัติศาสตร์
