การคมนาคมในประเทศกัมพูชา
ระบบการคมนาคมในกัมพูชาถูกทำลายไปมากระหว่างสงครามกลางเมือง และได้พัฒนาขึ้นใหม่หลังจากประเทศกลับสู่ความสงบ โดยได้รับความช่วยเหลือจากสหภาพโซเวียตหลังจากที่เขมรแดงลงจากอำนาจ
เนื้อหา |
ทางรถไฟ [แก้]
ทางรถไฟในกัมพูชาฟื้นตัวขึ้นหลังสงคราม ทางรถไฟที่สำคัญมีสองสายโดยทั้งหมดมีจุดเริ่มที่พนมเปญ มีระยะทางรวม 612 กิโลเมตร ทั้งนี้กัมพูชามีแผนสร้างทางรถไฟสายที่สามเพื่อเชื่อมต่อกับเวียดนาม[1]
นอกจากนี้ในเส้นทางรถไฟบางแห่งได้มีชาวบ้านดัดแปลงไม้ไผ่เป็นรถไฟเพื่อการท่องเที่ยว โดยใช้พลังงานรถโกคาร์ตหรือเครื่องปั๊มน้ำ เรียกว่า "รถไฟไม้ไผ่" (Bamboo Trains)[1]
ในอดีตเส้นทางรถไฟของกัมพูชาเคยเชื่อมต่อกับเวียดนามและไทย แต่ด้วยสถานการณ์ทางการเมืองจึงทำให้มีการรื้อรางออก[2]
ทางหลวง [แก้]
มีระยะทางทั้งสิ้น 38,257 กิโลเมตร ประมาณ 50% ราดด้วยแอสฟัลท์ และอยู่ในสภาพดี ใน พ.ศ. 2524 กัมพูชาเริ่มใช้ทางหลวงหมายเลข 1 ที่เริ่มจากพนมเปญไปยังชายแดนเวียดนาม ถนนที่ชำรุดระหว่างสงครามได้รับการฟื้นฟูด้วยทหารช่างจากเวียดนามที่มาให้ความช่วยเหลือ ถนนส่วนใหญ่ได้รับการปรับปรุงให้ใช้งานได้ใน พ.ศ. 2549 มีการสร้างถนนเชื่อมต่อจากชายแดนไทยที่ปอยเปตไปยังจังหวัดเสียมราฐหรือนครวัด
| ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข | รหัส | ความยาว | เริ่มที่ | สิ้นสุด | |
|---|---|---|---|---|---|
| ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 | 10001 | 167.10 กิโลเมตร | 103.83 ไมล์ | พนมเปญ | ชายแดนเวียดนาม |
| ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2 | 10002 | 120.60 กิโลเมตร | 74.94 ไมล์ | พนมเปญ | ชายแดนเวียดนาม |
| ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3 | 10003 | 202.00 กิโลเมตร | 125.52 ไมล์ | พนมเปญ | Veal Rinh |
| ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 | 10004 | 226.00 กิโลเมตร | 140.43 ไมล์ | พนมเปญ | สีหนุวิลล์ |
| ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 5 | 10005 | 407.45 กิโลเมตร | 253.18 ไมล์ | พนมเปญ | ชายแดนไทย |
| ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 6 | 10006 | 416.00 กิโลเมตร | 258.49 ไมล์ | พนมเปญ | จังหวัดบันเตียเมียนเจย |
| ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 7 | 10007 | 509.17 กิโลเมตร | 316.38 ไมล์ | Skuon | ชายแดนลาว |
| ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 | 10008 | 90.00 กิโลเมตร | 55.92 ไมล์ | Neak Leung | Thnal Totoung |
ทางน้ำ [แก้]
การเดินทางทางน้ำมีบทบาทมากในประวัติศาสตร์กัมพูชา แม่น้ำโขงและทะเลสาบเขมรซึ่งมีคลองเชื่อมต่อมากมาย จัดว่ามีประโยชน์ในการคมนาคมมาก มีเรือเฟอร์รีให้บริการขนส่งระหว่างแม่น้ำบาสักกับแม่น้ำโขงช่วงกลาง
ท่าเรือ [แก้]
ท่าเรือที่สำคัญของกัมพูชามีสองแห่งคือ ท่าเรือพนมเปญ และท่าเรือสีหนุวิลล์หรือท่าเรือกำปงโสม โดยท่าเรือพนมเปญอยู่ระหว่างจุดตัดระหว่างแม่น้ำโขง แม่น้ำบาสัก และแม่น้ำทะเลสาบ เป็นท่าเรือแม่น้ำที่มีความสำคัญในกัมพูชาทั้งระดับชาติและนานาชาติ ท่าเรือสีหนุวิลล์เปิดใช้การใหม่อีกครั้งใน พ.ศ. 2522 โดยสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2503 ด้วยความช่วยเหลือจากฝรั่งเศส
ท่าอากาศยาน [แก้]
ในกัมพูชามีท่าอากาศยาน 26 แห่ง แต่สามารถใช้การได้ใน พ.ศ. 2528 เพียง 13 แห่ง มีสนามบิน 8 แห่งที่มีรันเวย์แบบถาวร ท่าอากาศยานนานาชาติพนมเปญเป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุด รองลงมาคือท่าอากาศยานแห่งชาติเสียมราฐในเสียมราฐ ใน พ.ศ. 2526 ได้สร้างท่าอากาศยานขึ้นที่เรียม เรียกว่าท่าอากาศยานนานาชาติสีหนุวิลล์ โดยได้รับความช่วยเหลือจากสหภาพโซเวียต นอกจากนั้น ยังมีท่าอากาศยานในพระตะบองและสตึงแตรง
อ้างอิง [แก้]
- ↑ 1.0 1.1 "Rail revival to replace Cambodia's bamboo trains". Railway Gazette International. 22 October 2010.
- ↑ อาทิตย์ ทรงกลด. เรื่องลับเขมรที่คนไทยควรรู้. กรุงเทพฯ:สยามบันทึก, 2552, หน้า 142-143
แหล่งข้อมูลอื่น [แก้]
- The SihanoukVille Port
- Cambodians ride 'bamboo railway'
- Video, photos and travel diary of Cambodia's trains by traveller Tom Grundy.
- The Sihanoukville Airport
- National highways
- Inland waterways in Cambodia
- Buses in Cambodia
- SihanoukVille Train Station
|
|||||||||||||||||||||||||