กลุ่มภาษามาลาโย-โพลีเนเซียกลาง

กลุ่มภาษามาลาโย-โพลีเนเซียกลาง (อังกฤษ: Central malayo-polynesian languages) เป็นสาขาของภาษาตระกูลออสโตรนีเซียน มีผู้พูดในหมู่เกาะซุนดาน้อยและหมู่เกาะโมลุกกะในทะเลบันดา ใกล้เคียงกับจังหวัดนูซา เต็งการาตะวันออก จังหวัดมาลูกู ประเทศอินโดนีเซียและประเทศติมอร์ตะวันออก (ยกเว้นบบกลุ่มภาษาปาปวนลลของติมอร์และเกาะใกล้เคียง) โดยมีกลุ่มภาษาบีมาที่แพร่กระจายในบบจังหวัดนูซา เต็งการาตะวันตกลล และภาคตะวันออกของเกาะซุมบาวา และกลุ่มภาษาซูลาทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดมาลูกูตอนเหนือ เกาะหลักๆของบริเวณนี้ได้แก่ เกาะซุมบาวา เกาะซุมบา เกาะฟลอเรส เกาะติมอร์ เกาะบูรู และเกาะเซรัม ภาษาที่สำคัญได้แก่ ภาษามัวฆาไรของเกาะฟลอเรสตะวันตกและภาษาเตตุมที่เป็นภาษาประจำชาติของติมอร์ตะวันออก

การจัดแบ่งกลุ่มภาษานี้มีหลักฐานอ่อน โดยเฉพาะข้อด้อยที่ไม่มีลักษณะร่วมของภาษาในเขตภูมิศาสตร์เดียวกัน นักภาษาศาสตร์บางคนจัดให้กลุ่มนี้เป็นกลุ่มภาษามาลาโย-โพลีเนเซียกลาง-ตะวันออกที่ต่างจาก กลุ่มภาษามาลาโย-โพลีเนเซียตะวันออก (Grimes, 1991) ภาษาจำนวนมากทางทางตะวันออกของเกาะฟลอเรสและเกาะใกล้เคียงโดยเฉพาะเกาะซาวู มีศัพท์พื้นฐานที่ไม่อยู่ในตระกูลออสโตรนีเซียนมาก และอาจจะต้องพิสูจน์ต่อไปว่าเป็นภาษาในตระกูลออสโตรนีเซียนแน่นอนหรือไม่ (Würm, 1975)

กลุ่มของภาษา

ภาษาที่จัดอยู่ในกลุ่มนี้ได้แก่

• กลุ่มภาษาบีมา-ซุมบา (ภาษาซุมบาวาและภาษาซุมบา)
• กลุ่มภาษาติมอร์
• กลุ่มภาษาดามัรตะวันตก
• กลุ่มภาษาบาบัร
• กลุ่มภาษามาลูกูตะวันตกเฉียงใต้
• กลุ่มภาษาอารู
• กลุ่มภาษาบอมเบไรเหนือ (ตามชายฝั่งของคาบสมุทรบอมเบไรในเกาะนิวกินี)
• กลุ่มภาษามาลุกูกลาง