โตเกียว
-
บทความนี้เกี่ยวกับเมืองหลวงของประเทศญี่ปุ่น สำหรับความหมายอื่น ดูที่ โตเกียว (แก้ความกำกวม)
| โตเกียว 東京 |
|||
| — มหานคร — | |||
| 東京都 · มหานครโตเกียว | |||
 |
|||
|
|||
 |
|||
 |
|||
  โตเกียว
|
|||
| พิกัดภูมิศาสตร์: 35°41′22.22″N 139°41′30.12″E / 35.6895056°N 139.6917000°E | |||
|---|---|---|---|
| ประเทศ | ญี่ปุ่น | ||
| ภูมิภาค | คันโต | ||
| เกาะ | ฮนชู | ||
| การบริหาร | 23 เขตพิเศษ, 26 เมือง, 1 อำเภอ และ 4 กิ่งจังหวัด | ||
| การปกครอง | |||
| - ประเภท | จังหวัด | ||
| - ผู้ว่า | ชินทะโระ อิชิฮะระ | ||
| - ศูนย์กลาง | ชินจุกุ | ||
| เนื้อที่ (อันดับที่ 45) | |||
| - ทั้งหมด | 13,572 กม.² (5,240.2 ไมล์²) | ||
| - เมือง | 2,187.66 km² (844.7 sq mi) | ||
| ประชากร (1 สิงหาคม 2011)[1][2] | |||
| - มหานคร | 13,185,502 | ||
| - ความหนาแน่นประชากร | 971.5 คน/กม.² (2,516.2 คน/ตร.ไมล์) |
||
| - เขตเมือง | 35,682,460 | ||
| - ความหนาแน่นเขตเมือง | 2,629 คน/กม.² (6,809.1 คน/ตร.ไมล์) |
||
| - 23 เขต | 8,967,665 | ||
| (2011) | |||
| เขตเวลา | เวลามาตรฐานญี่ปุ่น (UTC+9) | ||
| รหัสไปรษณีย์ | JP-13 | ||
| เว็บไซต์: www.metro.tokyo.jp | |||
โตเกียว (ญี่ปุ่น: 東京都 Tōkyō-to ?) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า มหานครโตเกียว (東京都 Tōkyō-to ?; Tokyo Metropolis) เป็นเมืองหลวงของประเทศญี่ปุ่น มีระบบการปกครองแบบพิเศษซึ่งรวมการปกครองในรูปแบบจังหวัดและเมืองไว้ด้วยกัน และเป็นเขตเมืองที่ใหญ่ที่สุดในโลก (โดยรวมเขตปริมณฑลแล้วมีประชากรอาศัยอยู่ราว 35,237,000 คน[3]) โดยเฉพาะในตัวโตเกียวใน 23 เขตปกครองพิเศษในโตเกียว มีประชากรในเขตเมืองประมาณ 12 ล้านคน[4] ซึ่งเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในโลกเมืองหนึ่ง จำนวนประชากรทั้งหมดของโตเกียว มีทั้งหมดกว่า 35 ล้านคน โตเกียวตั้งอยู่บริเวณภาคคันโตของญี่ปุ่น คำว่า "โตเกียว" หมายถึง "นครหลวงตะวันออก" ในพื้นที่โตเกียวยังเป็นที่ตั้งของพระราชวังอิมพีเรียล
เนื้อหา |
ชื่อจังหวัด [แก้]
โตเกียวเคยถูกเรียกว่าเอะโดะ ซึ่งแปลว่าปากแม่น้ำ[5] เมื่อกลายเป็นเมืองหลวงของญี่ปุ่นในปี 1868 ก็ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นโตเกียว ซึ่งแปลว่าเมืองหลวงทางตะวันออก (โต (東:ตะวันออก) เกียว (京:เมืองหลวง))[5] ในตอนต้นยุคเมจิ โตเกียวบางครั้งถูกเรียกว่า โตเก ซึ่งเป็นวิธีอ่านอีกแบบของตัวคันจิในคำว่าโตเกียว แต่ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว[6]
ประวัติศาสตร์ [แก้]
โตเกียวแต่เดิมเป็นหมู่บ้านประมงเล็ก ๆ ที่ชื่อเอะโดะ ในปี ค.ศ. 1457 โอตะ โดกัง สร้างปราสาทเอะโดะขึ้น ในปี ค.ศ. 1590 โทกุงะวะ อิเอะยะสึสถาปนาเอะโดะเป็นค่ายทหารบะกุฟุ านกำลังของเขา และเมื่ออิเอะยะสึได้เป็นโชกุนในปี ค.ศ. 1603 เมืองเอะโดะจึงได้กลายเป็นศูนย์กลางของรัฐบาลทหารของเขาซึ่งมีอำนาจปกครองทั้งประเทศ ในช่วงเวลาต่อมาในยุคเอะโดะ เมืองเอะโดะก็ขยายตัวขึ้นจนกลายเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเมืองหนึ่งในโลก โดยมีประชากรมากกว่าหนึ่งล้านคนในคริสต์ศตวรรษที่ 18[7] และเป็นที่ยอมรับว่าเป็นเมืองหลวงของญี่ปุ่น[8] แม้ว่าองค์จักรพรรดิทรงประทับอยู่ในเกียวโต
หลังจากนั้นประมาณ 263 ปี ระบอบปกครองภายใต้โชกุนถูกล้มล้างโดยการปฏิรูปเมจิ อำนาจการปกครองจึงกลับคืนมาสู่จักรพรรดิอีกครั้ง ในปี 1869 จักรพรรดิเมจิทรงย้ายเมืองหลวงมาที่เอะโดะและเปลี่ยนชื่อเมืองเป็นโตเกียว โตเกียวจึงกลายเป็นศูนย์กลางทางการปกครองและวัฒนธรรมของประเทศ[9] และการที่จักรพรรดิทรงย้ายมาประทับจึงทำให้โตเกียวกลายเป็นเมืองหลวงอย่างเต็มตัว ปราสาทเอะโดะถูกเปลี่ยนเป็นพระราชวัง
ในยุคเมจิ โตเกียวมีการพัฒนาโดยได้รับอิทธิพลจากตะวันตก เช่นการเปิดบริการโทรเลขระหว่างโตเกียวกับโยะโกะฮะมะในปี 1869 และการเปิดบริการรถไฟสายแรกระหว่างชิมบะชิและโยะโกะฮะมะในปี 1872[9]
ภูมิศาสตร์ [แก้]
กรุงโตเกียวตั้งอยู่ในที่ราบคันโตติดกับอ่าวโตเกียว มีขนาดประมาณ 90 กิโลเมตรจากตะวันออกถึงตะวันตก และ 25 กิโลเมตรจากเหนือถึงใต้ ทิศตะวันออกติดกับจังหวัดชิบะ ทิศตะวันตกติดกับจังหวัดยะมะนะชิ ทิศใต้ติดกับจังหวัดคะนะกะวะ และทิศเหนือติดกับจังหวัดไซตะมะ เขตการปกครองของโตเกียวนั้นรวมไปถึงหมู่เกาะอิสุและหมู่เกาะโอะงะซะวะระด้วย จึงทำให้โตเกียวมีจุดที่อยู่ใต้สุด (โอะกิโนะโทะริชิมะ) และตะวันออกสุด (มินะมิโทะริชิมะ) ของญี่ปุ่นอยู่ในพื้นที่ด้วย
ทางตะวันออกของโตเกียวเป็นที่ราบตะกอนน้ำพา เช่นบริเวณปากแม่น้ำสุมิดะ แม่น้ำเอะโดะ พื้นดินค่อนข้างอ่อนจึงทำให้เกิดการทรุดตัวของพื้นดิน[10] อ่าวโตเกียวถูกถมที่เพื่อสร้างพื้นที่ใช้สอยตั้งแต่ยุคเอะโดะ[11] และเริ่มมีการถมที่เพื่อสร้างสถานที่กำจัดขยะตั้งแต่ปี 1927[12] ปัจจุบันพื้นที่ประมาณร้อยละ 20 ของอ่าวโตเกียวกลายเป็นพื้นที่ถูกถม[13] ในเขตนิชิทะมะทางตะวันตกเป็นที่สูง โดยมีเขาคุโมะโทะริ ซึ่งมีความสูง 2,017 เมตร เป็นจุดที่สูงที่สุดในโตเกียว โตเกียวตั้งอยู่บนรอยเลื่อนที่มีพลังซึ่งอยู่ใกล้ผิวโลกมาก จึงมีการคาดการณ์ว่าอาจจะเกิดแผ่นดินไหวรุนแรงขึ้น[14]
ทั้งหมู่เกาะอิสุและหมู่เกาะโอะงะซะวะระเป็นหมู่เกาะภูเขาไฟ หมู่เกาะอิสุมีภูเขาไฟที่ยังมีพลังอยู่จำนวนมาก เช่นในภูเขาไฟโอะยะมะบนเกาะมิยะเกะที่ระเบิดในปี 2000[15] ส่วนหมู่เกาะโอะงะซะวะระนั้นอยู่ห่างจากแผ่นดินใหญ่มากและมีสัตว์ท้องถิ่นหลายชนิด จนบางครั้งถูกเรียกว่าหมู่เกาะกาลาปาโกสแห่งตะวันออก[16]
ตามการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิปเปน โตเกียวอยู่ในเขตภูมิอากาศชุ่มชื้นกึ่งเขตร้อน (Cfa)[17] และตามการแบ่งเขตภูมิอากาศในประเทศญี่ปุ่น โตเกียวอยู่ในเขตภูมิอากาศชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก ซึ่งมีลักษณะเด่นคือมีความแตกต่างระหว่างฤดูชัดเจน อากาศเปลี่ยนแปลงง่ายในแต่ละวัน ฤดูร้อนมีอุณหภูมิสูงและฝนตกมาก ฤดูหนาวมีวันที่แดดออกและอากาศแห้ง
โตเกียวเป็นตัวอย่างของปรากฏการณ์เกาะความร้อน ซึ่งเป็นผลจากการปล่อยความร้อนโดยวิธีต่าง ๆ เช่นไอร้อนจากเครื่องปรับอากาศหรือรถยนต์ และการพัฒนาตัวเมืองทำให้มีพื้นที่สีเขียวน้อยลง[18]
เขตการปกครอง [แก้]
เขตพิเศษ [แก้]
โตเกียวมี 23 เขตการปกครองพิเศษ (特別区 โทะกุเบะสึ-กุ) คือ
โตเกียวตะวันตก [แก้]
นอกเหนือเขตพิเศษซึ่งจัดว่าเป็นตัวเมืองของจังหวัดโตเกียวแล้ว ทางพื้นที่ฝั่งตะวันตกของ 23 เขตพิเศษยังเป็นที่ตั้งของ ฝั่งโตเกียวตะวันตก หรือที่ชาวญี่ปุ่นมักเรียกว่า "ฝั่งทะมะ" (多摩地域 ทะมะ-ชิกิ) ซึ่งประกอบด้วยเมือง 26 เมือง
เมือง [แก้]
ยี่สิบหกเมืองในโตเกียวตะวันตก:
อำเภอนิชิตะมะ [แก้]
ทางตะวันตกที่สุดของจังหวัดโตเกียวนั้นเป็นที่ตั้งของอำเภอขนาดใหญ่ชื่อนิชิตะมะ (西多摩郡 นิชิตะมะ-กุง) เป็นพื้นที่ๆมีภูมิประเทศแบบภูเขา ซึ่งอำเภอนิชิตะมะนี้เองเป็นที่ตั้งของภูเขาที่สูงที่สุดในโตเกียว คือ เขาคุโมะโตะริ ซึ่งมีความสูงกว่า 2,017 เมตร และยังมีทะเลสาบโอะกุตะมะ ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างรอยต่อกับจังหวัดยะมะนะชิ อีกด้วย
เกาะ [แก้]
นอกชายฝั่งออกไปนั้น โตเกียวมีหมู่เกาะมากมาย แต่เนื่องจากระยะทางที่ห่างไกลมากจากสำนักงานกรุงโตเกียว ดังนั้นทางรัฐบาลจึงได้ตั้งสำนักงานท้องถื่นขึ้นบนเกาะนั้นเพื่ออำนวยความสะดวกแก่ประชาชน โดยมีหมู่เกาะที่เป็นที่รู้จักอยู่ คือ
หมู่เกาะอิซุ เป็นหมู่เกาะภูเขาไฟ และยังเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติฟุจิ-ฮะโกะเนะ-อิซุ ซึ่งหมู่เกาะอิซุนี้เป็นที่ตั้งของ 3 กิ่งจังหวัด
หมู่เกาะโอะงะซะวะระ จากเหนือจรดใต้ประกอบไปด้วย เกาะชิชิ, ตำบลนิโอะชิมะ, เกาะฮะฮะ, เกาะคิตะอิโวะ, และเกาะมินะมิอิโวะ ซึ่งโองะซะวะระ ยังบริหารเกาะเล็กๆที่ห่างไกลอีกสองเกาะคือ มินะมิโทะริชิมะ ดินแดนส่วนตะวันออกที่สุดของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากโตเกียวกว่า 1,850 กิโลเมตร และโอะนิโกะโทะริชิมะ เกาะที่อยู่ใต้สุดของประเทศญี่ปุ่น แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ประชาชนท้องถิ่นแท้ๆจะพบเฉพาะบนเกาะชิชิและเกาะฮะฮะเท่านั้น
| กิ่งจังหวัด | เทศบาลท้องถิ่น | ประเภท |
|---|---|---|
| ฮะชิโจ | ฮะชิโจ | ตำบล |
| อะโอะงะชิมะ | หมู่บ้าน | |
| มิยะเกะ | มิยะเกะ | หมู่บ้าน |
| มิคุระจิมะ | หมู่บ้าน | |
| โอชิมะ | โอชิมะ | ตำบล |
| โทะชิมะ | หมู่บ้าน | |
| นิอิจิมะ | หมู่บ้าน | |
| โคซุชิมะ | หมู่บ้าน | |
| โอะงะซะวะระ | โอะงะซะวะระ | หมู่บ้าน |
ภูมิอากาศ [แก้]
| ข้อมูลภูมิอากาศของโตเกียว (พื้นที่เขตพิเศษ ปี 1981-2010) | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| เดือน | ม.ค. | ก.พ. | มี.ค. | เม.ย. | พ.ค. | มิ.ย. | ก.ค. | ส.ค. | ก.ย. | ต.ค. | พ.ย. | ธ.ค. | ทั้งปี |
| อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) | 9.9 (49.8) |
10.4 (50.7) |
13.3 (55.9) |
18.8 (65.8) |
22.8 (73) |
25.5 (77.9) |
29.4 (84.9) |
31.1 (88) |
27.2 (81) |
21.8 (71.2) |
16.9 (62.4) |
12.4 (54.3) |
19.96 (67.93) |
| อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย °C (°F) | 2.5 (36.5) |
2.9 (37.2) |
5.6 (42.1) |
10.7 (51.3) |
15.4 (59.7) |
19.1 (66.4) |
23.0 (73.4) |
24.5 (76.1) |
21.1 (70) |
15.4 (59.7) |
9.9 (49.8) |
5.1 (41.2) |
12.93 (55.28) |
| หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) | 45 (1.77) |
60 (2.36) |
100 (3.94) |
125 (4.92) |
138 (5.43) |
185 (7.28) |
126 (4.96) |
148 (5.83) |
180 (7.09) |
164 (6.46) |
89 (3.5) |
46 (1.81) |
1,406 (55.35) |
| ปริมาณหิมะ ซม (นิ้ว) | 5 (2) |
5 (2) |
1 (0.4) |
0 (0) |
0 (0) |
0 (0) |
0 (0) |
0 (0) |
0 (0) |
0 (0) |
0 (0) |
0 (0) |
11 (4.3) |
| ความชื้นร้อยละ | 49 | 50 | 55 | 60 | 65 | 72 | 73 | 71 | 71 | 66 | 59 | 52 | 61.9 |
| วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 0.5 mm) | 5 | 7 | 11 | 11 | 10 | 14 | 12 | 10 | 13 | 10 | 7 | 4 | 114 |
| วันที่มีหิมะตกโดยเฉลี่ย | 2.8 | 3.7 | 2.2 | 0.2 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0.8 | 9.7 |
| จำนวนชั่วโมงที่มีแดด | 175 | 150 | 165 | 161 | 182 | 123 | 137 | 177 | 110 | 129 | 137 | 166 | 1,812 |
| แหล่งที่มา1: สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น [19] | |||||||||||||
| แหล่งที่มา 2: The Weather Network[20] | |||||||||||||
เศรษฐกิจ [แก้]
โตเกียวเป็นหนึ่งในสามศูนย์กลางทางการเงินของโลกร่วมกับนครนิวยอร์กและลอนดอน โตเกียวเป็นเขตเมืองที่มีเศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุดในโลก จากการสำรวจพบว่าในเขตโตเกียวซึ่งมีประชากรประมาณ 35.2 ล้านคน มีจีดีพีรวม 1.191 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 2005 (เทียบด้วยความเท่าเทียมกันของอำนาจซื้อ) ทำให้โตเกียวเป็นเขตเมืองที่มีจีดีพีสูงที่สุดในโลก[21] ในปี 2008 มีบริษัท 47 แห่งในรายชื่อ Fortune Global 500 ที่มีฐานอยู่ในโตเกียว ซึ่งมากเป็นเกือบสองเท่าของเมืองอันดับสอง [22]
โตเกียวเป็นหนึ่งในศูนย์กลางหลักทางการเงินระหว่างประเทศ[23] และมีสำนักงานใหญ่ของวาณิชธนกิจและบริษัทประกันภัยที่ใหญ่ที่สุดในโลกหลายแห่ง ในระหว่างการพัฒนาทางเศรษฐกิจของญี่ปุ่นหลังสงครามโลกครั้งที่สองซึ่งเป็นการพัฒนาภายใต้การควบคุมจากทางการ บริษัทใหญ่ ๆ หลายแห่งย้ายสำนักงานใหญ่จากเมืองต่าง ๆ เช่นโอซะกะ (ซึ่งเป็นเมืองหลวงทางการค้าในอดีต) มายังโตเกียว โดยหวังว่าจะได้ประโยชน์จากการที่ติดต่อรัฐบาลได้สะดวกขึ้น แต่แนวโน้มนี้ก็ชะลอตัวลงเมื่อประชากรเพิ่มขึ้นและทำให้ค่าครองชีพสูงตามขึ้นไปด้วย
ตลาดหลักทรัพย์โตเกียวเป็นตลาดหลักทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่นและใหญ่เป็นอันดับสามของโลก โดยมูลค่าการซื้อขายในตลาดใหญ่เป็นอันดับสี่ ในปี 2003 โตเกียวมีพื้นที่เพื่อการเกษตรกรรมถึง 8.46 ตารางกิโลเมตร [24] ตาม ข้อมูลของกระทรวงเกษตรป่าไม้และประมงญี่ปุ่น การเกษตรกรรมมีมากในพื้นที่โตเกียวตะวันตก โดยสินค้าที่เน่าเปื่อยง่ายเช่นผัก, ผลไม้ และดอกไม้สามารถขนส่งอย่างสะดวกและรวดเร็วไปยังตลาดในเขตพิเศษของจังหวัด โดยมี โคะมะสึนะ หรือผักโขมเป็นผักเศรษฐกิจ
การคมนาคม [แก้]
โตเกียวซึ่งเป็นศูนย์กลางของภูมิภาคคันโตตอนใต้ เป็นศูนย์กลางการคมนาคมภายในประเทศและระหว่างประเทศที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น ทั้งทางรถไฟ รถยนต์ และทางอากาศ การขนส่งมวลชนภายในโตเกียวที่สำคัญคือรถไฟและรถใต้ดินที่มีเครือข่ายกว้างใหญ่และมีระบบการขนส่งที่มีประสิทธิภาพ
ภายในโตเกียวมีท่าอากาศยานนานาชาติฮะเนะดะ ซึ่งให้บริการเที่ยวบินในประเทศเป็นส่วนใหญ่และเป็นสนามบินที่มีจำนวนผู้ใช้บริการมากที่สุดในเอเชีย[25] ท่าอากาศยานนานาชาติหลักคือท่าอากาศยานนานาชาตินะริตะซึ่งอยู่ในจังหวัดชิบะ เกาะต่าง ๆ ในหมู่เกาะอิสุก็มีสนามบินของตนเอง เช่นท่าอากาศยานฮาชิโจจิมะ ท่าอากาศยานมิยะเกะจิมะ ท่าอากาศยานโอชิมะ และมีเที่ยวบินมายังสนามบินฮะเนะดะ แต่หมู่เกาะโอะงะซะวะระยังไม่มีสนามบิน เพราะมีข้อโต้แย้งว่าไม่ควรสร้างสนามบินเพราะจะเป็นภัยคุกคามต่อธรรมชาติของเกาะ[26]
นอกจากนี้ รถไฟยังเป็นการคมนาคมหลักในโตเกียว ซึ่งมีเครือข่ายทางรถไฟในเมืองขนาดใหญ่ที่สุดในโลก โดยบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออกเป็นผู้ให้บริการรถไฟที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งรวมถึงรถไฟสายยะมะโนะเทะซึ่งวิ่งเป็นวงผ่านสถานีที่สำคัญของโตเกียวเช่นสถานีโตเกียว และ ชินจูกุ รถไฟฟ้าใต้ดินให้บริการโดยบริษัท รถไฟใต้ดินโตเกียว จำกัด (มหาชน) และสำนักงานการขนส่งและจราจรโตเกียว
ประชากร [แก้]
| ตามพื้นที่1 |
จังหวัด |
12.79 ล้าน |
||
|---|---|---|---|---|
| ตามวัย² |
เยาวชน (อายุ 0-14) |
1.461 ล้าน (11.8%) |
||
| ตามช่วงเวลา³ |
กลางวัน |
14.978 ล้าน |
||
| ตามสัญชาติ |
ต่างชาติ |
364,6534 |
||
|
||||
โตเกียวมีประชากรทั้งหมดประมาณ 12.79 ล้านคนในเดือนตุลาคม 2007 ซึ่งในจำนวนนั้น 8.65 ล้านคนอาศัยอยู่บริเวณ 23 เขตปกครองพิเศษในโตเกียว ในเวลากลางวันมีประชากรเพิ่มขึ้นอีกประมาณ 2.5 ล้านคนเนื่องจากมีประชากรจากเมืองใกล้เคียงเดินทางเข้ามาเพื่อทำงานหรือศึกษาเล่าเรียน[27] ปรากฏการณ์นี้จะเป็นได้ชัดในเขตจิโยะดะ เขตชูโอ และเขตมินะโตะ ซึ่งมีประชากรมากกว่า 2 ล้านคนในเวลากลางวัน แต่น้อยกว่า 3 แสนคนในเวลากลางคืน
ในปี 2005 ชาวต่างชาติที่อาศัยอยู่ในโตเกียวมากที่สุด 5 เชื้อชาติได้แก่ จีน (123,611 คน) เกาหลี (106,697 คน) ฟิลิปปินส์ (31,077 คน) อเมริกัน (18,848 คน) และ อังกฤษ (7,696 คน)[28]
การศึกษา [แก้]
โตเกียวมีมหาวิทยาลัยและวิทยาลัยหลายแห่ง ซึ่งรวมทั้งมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงที่สุดในญี่ปุ่นและมีชื่อเสียงในระดับโลก เช่นมหาวิทยาลัยโตเกียว สถาบันเทคโนโลยีโตเกียว มหาวิทยาลัยวาเซดะ มหาวิทยาลัยนครโตเกียว มหาวิทยาลัยโชวะ มหาวิทยาลัยฮิโตะสึบาชิ มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์แห่งโตเกียว มหาวิทยาลัยเคโอ เป็นต้น[29][30]
ในแต่ละเขตมีโรงเรียนประถม และโรงเรียนมัธยมต้น ซึ่งเป็นการศึกษาภาคบังคับ โรงเรียนมัธยมปลายของรัฐบริหารโดยคณะกรรมการการศึกษาของจังหวัดโตเกียว นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนเอกชนที่เปิดสอนตั้งแต่อนุบาลจนถึงมัธยมปลายหลายแห่ง[31]
เมืองพี่น้อง [แก้]
โตเกียวมีเมืองพี่น้อง 12 แห่ง[32]
อ้างอิง [แก้]
- ↑ 1.0 1.1 "Population of Tokyo". Tokyo Metropolitan Government. สืบค้นเมื่อ 2009-01-01.
- ↑ "大都市圏・都市圏の人口". Ministry of Internal Affairs and Communications. สืบค้นเมื่อ 2005.
- ↑ http://esa.un.org/unup/
- ↑ รายชื่อเมืองที่มีประชากรสูงที่สุดในโลก (อังกฤษ)
- ↑ 5.0 5.1 Room, Adrian. Placenames of the World. McFarland & Company (1996) , p360. ISBN 0-7864-1814-1.
- ↑ "明治東京異聞～トウケイかトウキョウか～東京の読み方" Tokyo Metropolitan Archives (2008). Retrieved on 4 December 2008. (ญี่ปุ่น)
- ↑ McClain, James (1994). Edo and Paris: Urban Life and the State in the Early Modern Era. Cornell University Press. p. 13. ISBN 080148183X.
- ↑ Sorensen, Andre (2004). The Making of Urban Japan: Cities and Planning from Edo to the Twenty First Century. RoutledgeCurzon. p. 16. ISBN 0415354226.
- ↑ 9.0 9.1 "History of Tokyo". Tokyo Metropolitan Government. สืบค้นเมื่อ 2008-12-06.
- ↑ Soki Yamamoto. "Case History No. 9.4. Tokyo, Japan". UNESCO. Guidebook to studies of land subsidence due to ground-water withdrawal
- ↑ Takeshi Endoh. "Historical Review of Reclamation Works in the Tokyo Bay Area". Journal of Geography.
- ↑ Hidenori Yokoyama. "Disposing of waste in Tokyo Port". Japan Society of Civil Engineers.
- ↑ Anne K. Petry. "Geography of Japan". Stanford University.
- ↑ Stefan Lovgren (2005-07-14). "Earthquake Fault Under Tokyo Closer Than Expected, Study Finds". National Geographic. สืบค้นเมื่อ 2008-12-04.
- ↑ "The eruption of Miyake island". JAXA.
- ↑ Makoto Miyazaki. "Wildlife thrives in 'Oriental Galapagos'". Daily Yomiuri Online. สืบค้นเมื่อ 2008-12-04.
- ↑ M. C. Peel, B. L. Finlayson, and T. A. McMahon (2007). "Updated world map of the Köppen-Geiger climate classification". Hydrology and Earth System Sciences.
- ↑ Inter-Ministry Coordination Committee to Mitigate Urban Heat Island (2004-03). "Outline of the Policy Framework to Reduce Urban Heat Island Effects".
- ↑ "気象庁 / 平年値（年・月ごとの値）". สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น.
- ↑ "Statistics: Tokyo, Japan". The Weather Network. 2011-01-02. สืบค้นเมื่อ 2011-12-04.
- ↑ PriceWaterhouseCoopers, "UK Economic Outlook, March 2007", page 5. ""Table 1.2 – Top 30 urban agglomeration GDP rankings in 2005 and illustrative projections to 2020 (using UN definitions and population estimates)"" (PDF). สืบค้นเมื่อ 2007-03-09.
- ↑ "Global 500 Our annual ranking of the world's largest corporationns". CNNMoney.com. สืบค้นเมื่อ 2008-12-04.
- ↑ "Financial Centres, All shapes and sizes". The Economist. สืบค้นเมื่อ 2007-10-14.
- ↑ Horticulture Statistics Team, Production Statistics Division, Statistics and Information Department, Ministry of Agriculture, Forestry and Fisheries (July 15, 2003). "Statistics on Cultivated Land Area". Archived from the original on 2008-06-24. สืบค้นเมื่อ 2008-10-18.
- ↑ "Airports welcome record 4.8 billion passengers in 2007". Airports Council International. 2007.
- ↑ Rika Nemoto (2008-09-02). "Runways clearing for Ogasawara airport talks". The Asahi Shimbun.
- ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ
<ref>ไม่ถูกต้อง ไม่มีข้อความใดให้ไว้สำหรับอ้างอิงชื่อmetropop - ↑ อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ
<ref>ไม่ถูกต้อง ไม่มีข้อความใดให้ไว้สำหรับอ้างอิงชื่อforeigners - ↑ "The Times Higher Education - QS World University Rankings 2008". Quacquarelli Symonds. สืบค้นเมื่อ 2008-11-11.
- ↑ "The World University Rankings 2008".
- ↑ "東京都高等学校一覧". Japanese Wikipedia (ใน Japanese). สืบค้นเมื่อ 2007-10-19.
- ↑ "Sister Cities (States) of Tokyo - Tokyo Metropolitan Government". สืบค้นเมื่อ 2008-09-16.
แหล่งข้อมูลอื่น [แก้]
 |
คอมมอนส์ มีภาพและสื่ออื่น ๆ เกี่ยวกับ: โตเกียว |
- กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น สาระน่ารู้ก่อนเดินทาง โดยกระทรวงการต่างประเทศ ประเทศไทย
- เทศกาลในโตเกียว
- ภาพถ่ายดาวเทียมของโตเกียว
- โฮมเพจของมหานครโตเกียวอย่างเป็นทางการ
- ปฏิทินเหตุการณ์สำคัญในโตเกียว
- บริษัท รถไฟใต้ดินโตเกียว จำกัด (มหาชน)
|
||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||
|
|||||||||||||||||||
